Τρίτη, Ιανουάριος 23, 2018
logo
Όπου τρυπώνει, ξετρυπώνει...

 

Καυτή Επικαιρότητα

Εκκίνηση στην κατασκευή του μεγαλύτερου εμπορευματικού κέντρου στην Ελλάδα

Oι κατασκευαστικές εργασίες για την υλοποίηση της πρώτης φάσης, προϋπολογισμού 70 εκατ. ευρώ, του εμ...

Όλη η αλήθεια για τη Μάνδρα - Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος

Ενώ τα δάκρυα δεν έχουν στεγνώσει ακόμη για τα 23 θύματα των πλημμυρών της Μάνδρας, σιγά σιγά ξετυλί...

Τα μεγάλα σχέδια των Κινέζων για το λιμάνι Ελευσίνας

Το ενδιαφέρον του Πεκίνου για το λιμάνι της Ελευσίνας καταγράφεται στο ελληνοκινεζικό μνημόνιο συνερ...

Η καταστροφική επιλογή του 2003 στη Δυτ. Αττική

  Άρθρο του Νίκου Μπελαβίλα καθηγητή ΕΜΠ, διευθυντή Εργαστηρίου Αστικού περιβάλλοντος

  • Εκκίνηση στην κατασκευή του μεγαλύτερου εμπορευματικού κέντρου στην Ελλάδα

    Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018 12:55
  • Όλη η αλήθεια για τη Μάνδρα - Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος

    Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017 22:10
  • ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ 174 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ “ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ” ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΑΝ ΕΞΩ ΤΑ ΛΕΦΤΟΥΔΑΚΙΑ ΤΟΥΣ! ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΟΛΗ Η ΛΙΣΤΑ! ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!

    Πέμπτη, 07 Δεκεμβρίου 2017 11:53
  • Τα μεγάλα σχέδια των Κινέζων για το λιμάνι Ελευσίνας

    Σάββατο, 02 Δεκεμβρίου 2017 19:37
  • Η καταστροφική επιλογή του 2003 στη Δυτ. Αττική

    Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017 22:26



 

Ειδική Στήλη (9)

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012 20:17

Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου 2018

Γράφτηκε από

 

Φεστιβάλ Επιδαύρου 2018

 

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

 

 

 

29 και 30 Ιουνίου

 

Αχαρνείς του Αριστοφάνη

 

 

 

Απόδοση, Σκηνοθεσία, Χορογραφία: Κώστας Τσιάνος

 

Σκηνογραφία - Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ

 

Μουσική: Γιώργος Ανδρέου

 

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

 

Παίζουν οι: Πέτρος Φιλιππίδης, Παύλος Χαϊκάλης, Κώστας Κόκλας, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και 15μελής χορός

 

 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη:

Ο Κώστας Τσιάνος

 

Ο δεκαεννιάχρονος Αριστοφάνης παρουσίασε την κωμωδία του Αχαρνείς στα Λήναια του 425 π.Χ., στον έκτο χρόνο του Πελοποννησιακού πολέμου και απέσπασε το πρώτο βραβείο. Στόχος του Αριστοφάνη είναι να γελοιοποιήσει τον πόλεμο και τους πολεμοκάπηλους και να εκφράσει τη λαχτάρα των ανθρώπων για ειρηνική ζωή. Τοποθετεί τη δράση του έργου στην αγροτική περιοχή της Αττικής Αχαρναίς, το σημερινό Μενίδι.

 

Ο Αριστοφάνης δεν ξεχνά πως η κωμωδία γεννήθηκε από λαϊκές λατρευτικές τελετές της γονιμότητας. Στους Αχαρνείς υπάρχουν αρκετές αναφορές στον Διόνυσο. Σε μια σκηνή του έργου, ο αγρότης Δικαιόπολις με την οικογένειά του τελούν πομπή του φαλλού και τον υμνούν με φαλλικό άσμα. Υπάρχουν έξοχες κωμικές σκηνές που κρατούν από τα μεγαρικά σκώμματα και με τον ορμητικό και ολοζώντανο χορό των καρβουνιάρηδων από το Μενίδι, μας χαρίζει μια έξοχη κωμωδία σαν ξέφρενο διονυσιακό πανηγύρι. Η παράστασή μας φιλοδοξεί να βρει τον δρόμο της μέσα από τις λαϊκές μας παραδόσεις που συγγενεύουν ολοφάνερα με το διάχυτο στους Αχαρνείς διονυσιακό πνεύμα.

 

Κώστας Τσιάνος

 

 

 

6 και 7 Ιουλίου

 

Αγαμέμνων του Αισχύλου (Κύκλος ΟΡΕΣΤΕΙΑ)

 

 

 

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Τσέζαρις  Γκραουζίνις

 

Σκηνικά - Κουστούμια: Κέννυ ΜακΛέλλαν
Μουσική - Μουσική Διδασκαλία: Χάρης Πεγιάζης

 

Κίνηση: Eddie Lame
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος

 

Βοηθός σκηνοθέτη: Συγκλητική Βλαχάκη

Παίζουν οι:
 Γιάννης Στάνκογλου, Μαρία Πρωτόπαππα, Ιώβη Φραγκάτου κ.ά.

 


Διεύθυνση παραγωγής: Αναστασία Καβαλάρη

 

Επικοινωνία: Ανζέλικα Καψαμπέλη

 

Καλλιτεχνική διεύθυνση Stefi Productions: Αλίκη Δανέζη-Knutsen
Παραγωγή: Stefi Productions-Γιάννης Μ. Κώστας

 

 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη:

 

Στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου, οι Πρωταγωνιστές είναι καταδικασμένοι να υποφέρουν και να πεθάνουν, αλλά τα μέλη του Χορού να υποφέρουν και να επιβιώσουν. Να ξανασκεφτούν τα δεινά τους και να βρουν μια διέξοδο. Στην πολιτεία που είναι καταδικασμένη στην αυτοκαταστροφή, οι πολίτες -που εκπροσωπούνται από τον Χορό-,  πρέπει να βρουν τη δύναμη και την πίστη να επαναπροσδιορίσουν τις ηθικές και πολιτειακές τους αξίες για να επιβιώσουν.

 

Πιστεύω ότι το κύριο θέμα της συγκεκριμένης τραγωδίας είναι η αφύπνιση του αισθήματος ευθύνης των πολιτών. Πρόκειται για την αρχή της σύγκρουσης: οι υπάκουοι πολίτες αισθάνονται αναπόφευκτη την αντίδρασή τους στην κατεστημένη τάξη.

 

Τσέζαρις Γκραουζίνις

 

 

 

 

 

13 και 14 Ιουλίου

 

Εθνικό Θέατρο

 

Πλούτος του Αριστοφάνη

 

 

 

Σκηνοθεσία: Νικίτα Μιλιβόγεβιτς

 

(Η διανομή θα ανακοινωθεί προσεχώς.)

 

 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη

 

Από τον καιρό του Αριστοφάνη ως τις μέρες μας, ο Πλούτος είναι ο πιο ισχυρός θεός του πλανήτη, η κινητήρια δύναμη των πάντων. Ο πλούτος σήμερα διανέμεται στον κόσμο έτσι ώστε οι 100 πιο πλούσιοι άνθρωποι να είναι πλουσιότεροι από το ήμισυ του πληθυσμού ολόκληρου του πλανήτη. Είτε ο Πλούτος είναι τυφλός είτε βλέπει, ό,τι κι αν κάνει μοιάζει παντελώς αδιάφορο: οι πλούσιοι γίνονται όλο και πιο πλούσιοι, οι φτωχοί όλο και πιο φτωχοί.

 

Νικίτα Μιλιβόγεβιτς

 

 

 

 

 

20 και 21 Ιουλίου

 

Εθνικό Θέατρο

 

Ηλέκτρα του Σοφοκλή

 

 

 

Σκηνοθεσία: Θάνος Παπακωνσταντίνου

 

(Η διανομή θα ανακοινωθεί προσεχώς.)

 

 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη

Ο Γιάννης Αναστασάκης

 

Γραμμένη στη σκιά του Πελοποννησιακού πολέμου, η Ηλέκτρα του Σοφοκλή είναι από τα πιο «άγρια» έργα του ποιητή. Από την πρώτη κιόλας σκηνή της επιστροφής του μητροκτόνου Ορέστη ως και τις επινίκιες ιαχές του χορού στην τελευταία, υπάρχει ένας διαρκής διάλογος μεταξύ σκότους και φωτός. Μια μάχη αντιθέσεων με κεντρικό θέμα τη δίκη: τη διαταραγμένη ισορροπία και την αποκατάστασή της. Αποτυπώνοντας έναν κόσμο εμφύλιου σπαραγμού, ο ποιητής μάς προσκαλεί να παρακολουθήσουμε τη λειτουργία ενός φυσικού νόμου: του νόμου της ανταπόδοσης.

 

Ο ίδιος ο ποιητής τοποθετείται πέρα από κάθε ηθική – δεν τον ενδιαφέρει αν η χαμένη ισορροπία θα επανέλθει με τρόπο καλό ή κακό. Το θέμα είναι να επανέλθει. Η βία διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν γίνεται μια βίαιη προσβολή της δίκης, η απάντηση θα είναι επίσης βίαιη. Το ότι το μέτρο της εκδίκησης εδώ ξεπερνά τα συνήθη όρια για μια «πολιτισμένη» κοινωνία οδηγώντας στη μητροκτονία, επίσης δεν ενδιαφέρει. Η Ηλέκτρα του Σοφοκλή κραυγάζει για ανταπόδοση, όχι για δικαιοσύνη.

 

Θάνος Παπακωνσταντίνου

 

 

 

 

 

27 και 28 Ιουλίου

 

Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη

 

 

 

Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας

 

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

 

Μουσική: Νίκος Κυπουργός

 

Κοστούμια: Άγγελος Μέντης

 

Χορογραφίες: Σεσίλ Μικρούτσικου

 

Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης

 

Παίζουν οι: Μάκης Παπαδημητρίου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Νάντια Κοντογεώργη, Γιώργος Χρυσοστόμου, Ελένη Ουζουνίδου, Γιώργος Παπαγεωργίου, Άντρη Θεοδότου, Κατερίνα Μαούτσου, Νάνσυ Σιδέρη, Ελένη Μπούκλη, Αντιγόνη Φρυδά, Ίριδα Μάρα, Φραγκίσκη Μουστάκη, Νατάσα Σφενδυλάκη κ.ά.

 

 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη

Ο Γιάννης Κόκκος

 

Στις Θεσμοφοριάζουσες, ένα από τα τρία «γυναικεία» έργα του Αριστοφάνη, γραμμένο την εποχή της κατάλυσης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας −το 411 π.Χ., που θεωρείται χρόνος γραφής του, επιβλήθηκε Ολιγαρχία− μια μειονότητα της Πολιτείας, οι γυναίκες, κρούουν τον κώδωνα για την ανάγκη πολιτικής σταθερότητας. Μπορεί σήμερα οι γυναίκες να μην είναι σε τέτοια δεινή θέση ώστε να οραματίζονται τους θεσμούς αντί να συμμετέχουν σε αυτούς, αλλά υπάρχουν πάντα μειονότητες που δεν δικαιούνται ίσο μερίδιο στην λειτουργία της Πολιτείας. Ένα έργο για τα ζητήματα των φύλων, για την διεκδίκηση της προσωπικής ταυτότητας, για το δικαίωμα στην πολιτειακή ισότητα, ένα έργο για την κρίση αξιών, τη φύση και τον νόμο. Και πάνω απ’ όλα, ένα έργο που, με όπλο το θέατρο και το χιούμορ, δίνει άπειρες δυνατότητες στον ηθοποιό να πρωταγωνιστήσει ως πολιτικό ον στη σκηνή της κωμωδίας.

 

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

 

 

 

 

 

3 και 4 Αυγούστου

 

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

 

Ορέστης του Ευριπίδη

 

 

 

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας

 

Σκηνοθεσία: Γιάννης Αναστασάκης

 

Σκηνικά - Κοστούμια: Γιάννης Θαβώρης

 

Παίζουν οι: Χρίστος Στυλιανού (Ορέστης), Ιωάννα Κολλιοπούλου (Hλέκτρα), Χριστόδουλος Στυλιανού (Μενέλαος), Νικόλας Μαραγκόπουλος (Aγγελιοφόρος) κ.ά.

 

 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη:

Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας

 

Πόσο μπορεί να απαγκιστρωθεί από το έγκλημα μια κοινωνία στηριγμένη σ’ αυτό; Τρεις νέοι, ο Ορέστης, η Ηλέκτρα κι ο Πυλάδης, κολυμπούν μέσα στη δίνη του αίματος που τους παρασύρει. Θεοί και άνθρωποι έχουν στήσει μια πλεκτάνη μίσους κι εκδίκησης, όπου η αδελφική αγάπη γίνεται συνενοχή, η φιλική σχέση συναυτουργία, η λαϊκή ετυμηγορία θανατική ποινή. Δεν έχει τέλος αυτός ο πόλεμος. Η πόλη θα καεί.

 

Ο Ευριπίδης γράφει μια τραγωδία για να ξεγυμνώσει την ανθρώπινη ψυχή. Κι όταν συμβεί αυτή η τρομακτική αποκάλυψη, το μόνο που μένει είναι ο… από μηχανής Θεός, που έρχεται όπως πάντα δίχως να τον περιμένει κανείς. Αλλά δεν πιστεύει πια κανείς τα παραμύθια του.

 

Γιάννης Αναστασάκης

 

 

 

 

 

10 και 11 Αυγούστου

 

Βάτραχοι του Αριστοφάνη

 

 

 

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας

 

Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου

 

Κίνηση: Σοφία Πάσχου

 

Παίζουν οι: Λάκης Λαζόπουλος, Σοφία Φιλιππίδου, Αντώνης Καφετζόπουλος, Δημήτρης Πιατάς κ.ά.

 

 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη:

 

Στους Βατράχους ο Αριστοφάνης ξεδιπλώνει στην ορχήστρα μια φαντασμαγορική νέκυια, σαν άλλος Οδυσσέας, που αναζητά τον δρόμο για την ουτοπική Ιθάκη του. Πρέπει κανείς να μάθει τι είναι θάνατος, για να φέρει σε πέρας την ζωή του. Πρέπει να συνειδητοποιήσει η Πόλις τις απουσίες της, για να είναι παρούσα ως Πόλις. Πρέπει να καταβυθιστεί στον ξένο κόσμο του Άδη, για να κατακτήσει την ταυτότητά της.

 

Ο θεός Διόνυσος μασκαρεμένος σε Ηρακλή κατεβαίνει στον Άδη, για να φέρει στη γη τον Ευριπίδη, αφού η Αθήνα δεν έχει πια κανένα μεγάλο ποιητή. Το ταξίδι αυτό, αν και γίνεται μέσα στον επιβλητικό ζόφο του κόσμου των ψυχών, διαθέτει την ευθυμία μιας ψυχαγωγικής περιήγησης, η οποία αγγίζει τα όρια του μεσαιωνικού καρναβαλιού.

 

Ο Διόνυσος δεν κατεβαίνει στον Άδη για να φέρει στον κόσμο ούτε κάποιον παλιό καλό πολιτικό ούτε κάποιον παλιό καλό φιλόσοφο ή στρατηγό. Κατεβαίνει για να φέρει έναν δραματικό ποιητή. Είναι προφανές πως ο Αριστοφάνης θεωρεί την ποίηση και το θέατρο το μόνο φάρμακο που μπορεί να σώσει την χώρα από την παρακμή. Περίεργο πραγματικά, με τα δικά μας δεδομένα.

 

Ο καρναβαλικός Άδης, όπως τον παρουσιάζει ο Αριστοφάνης στους Βατράχους, είναι απόλυτα υγιής, μπροστά στον άρρωστο κόσμο των «σοβαρών» ζωντανών. Και η κωμωδία –με όλα τα ξεκαρδιστικά επεισόδιά της– μετατρέπεται σε μια πολιτική διδασκαλία, που έμελλε να ταξιδέψει ως την εποχή μας.

 

Οι Βάτραχοι είναι ο ίδιος ο άνθρωπος: αμφίβιος, ένας ξένος στεριανός, ένας ξένος θαλασσινός κι όμως παντού σαν στο σπίτι του, έτοιμος να τραγουδήσει, να χορέψει. Το καρναβάλι, η προσπάθεια του Ανθρώπου να βγει από τα όρια του εαυτού του, είναι η κατάκτηση της ταυτότητάς του. Και την ταυτότητα αυτή δεν την εκφράζει ο «ρεαλιστής» Ευριπίδης, αλλά ο επικός «παραμυθάς» Αισχύλος, αυτός που αν και σοβαρός, επιβλητικός ποιητής, στον ποιητικό αγώνα του με τον Ευριπίδη, μπορεί να ξεπερνά τον εαυτό του, να λέει συνεχώς για τον αντίπαλό του: «ληκύθιον απώλεσεν», έκφραση που η έρευνα έχει πλέον ταυτίσει με την έκφραση, «του έπεσε τ’ αρχίδι»!

 

Στην παράσταση, ο κόσμος των ζωντανών αργοπεθαίνει μέσα στην αδυναμία του να πλάσει μύθους που θα τους σέβεται – όσο εξωφρενικοί κι αν είναι. Αντίθετα, ο Άδης σφύζει από ζωή, γιατί οι κάτοικοί του, έχοντας διασώσει το προαιώνιο ένστικτο του παιχνιδιού, συνεχίζουν να φαντάζονται και παραμένουν ικανοί να παίρνουν απόσταση από τον εαυτό τους.

 

Κώστας Φιλίππογλου

 

 

 

 

 

 

 

17 και 18 Αυγούστου

 

Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή

 

Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου σε συνεργασία με τo INDA (Ινστιτούτο Αρχαίου Δράματος του Φεστιβάλ Συρακουσών)

 

 

 

Σκηνοθεσία: Γιάννης Κόκκος

 

Η παράσταση θα παρουσιαστεί πρώτα στο 54ο Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου των Συρακουσών (8 Μαΐου - 8 Ιουλίου) και κατόπιν, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

 

 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη:

Η Μάρθα Φριντζήλα

 

Η τελευταία τραγωδία του Σοφοκλή είναι ένας διαλογισμός πάνω στο ανθρώπινο πεπρωμένο και, ταυτόχρονα, ένας ύμνος στην Αθήνα, την αγαπημένη του πόλη.

 

Κουβαλώντας στους γέρικους ώμους του το βάρος τρομακτικών εγκλημάτων, κυνηγημένος από την πατρίδα του τη Θήβα, ο Οιδίποδας φτάνει ως πρόσφυγας στον Κολωνό, συνοικία των Αθηνών, τόπο της τελευταίας του κατοικίας.  

 

Οι θεοί τον έχουν καταδικάσει, οι θεοί τού έχουν υποδείξει τον τόπο της λύτρωσης.

 

Μίασμα ο ίδιος, γίνεται ο ήρωας-προστάτης της πόλης που τον υποδέχεται για λόγους ηθικής αλλά και συμφέροντος. 

 

Τραγωδία για τα σύνορα, πραγματικά και μεταφυσικά, για το μυστήριο της ανθρώπινης ελευθερίας παρά την παντοδυναμία των θεών, για την ευθύνη, για τα γηρατειά, για την πολιτική διαχείριση της πόλης, ο Οιδίπους επί Κολωνώ είναι επίσης ένα χαμηλόφωνο ποίημα, ένα πνευματικό ταξίδι.

 

Από τις Συρακούσες στην Επίδαυρο, η παράστασή μας θα μεταφέρει τα βήματα του Οιδίποδα ως το ιερό δάσος των Ερινύων, όπου αποθεώνεται. 

 

Γιάννης Κόκκος

 

 

 

 

 

Σημείωμα Kαλλιτεχνικού Διευθυντή Φεστιβάλ Συρακουσών:

 

Το 2018, το Ινστιτούτο Αρχαίου Δράματος του Φεστιβάλ Συρακουσών θα προσκαλέσει το κοινό στο Ελληνικό Θέατρο των Συρακουσών για τρία έργα που πραγματεύονται το ζήτημα της εξουσίας και θίγουν τον πολυπρόσωπο και μεταβαλλόμενο ρόλο του ήρωα και του τυράννου στην αρχαιότητα, όπως αυτά κορυφώνονται στην τραγωδία ή όπως παρουσιάζονται στην εκφυλισμένη μορφή τους, μέσα από τη φάρσα και τη γελοιοποίηση. Πρόκειται για τα έργα Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή, Ηρακλής του Ευριπίδη και Ιππείς του Αριστοφάνη.

 

Στον Οιδίποδα επί Κολωνώ, μια τραγωδία για τα γηρατειά, ο γηραιός Οιδίποδας επιλέγει τον Κολωνό σαν τόπο ανάπαυσής του, σαν τον τόπο που θα στοιχειώσει ως πνεύμα, έχοντας προηγουμένως περιπλανηθεί ως αποδιοπομπαίος τράγος (Οιδίπους Τύραννος). Το τελευταίο έργο του Σοφοκλή αποτελεί ένα είδος πνευματικού τεκμηρίου: μας δείχνει έναν ολόκληρο πληθυσμό ανθρώπων στο χείλος της καταστροφής. Η τραγωδία αυτή αναστοχάζεται πάνω στα μεγάλα ζητήματα του ανθρώπου: στο μυστήριο της ύπαρξης και στον θάνατο, στη σύγκρουση μεταξύ πολιτικής και θρησκευτικής ηθικής, στη σχέση ανάμεσα στην αντικειμενικότητα της ενοχής και την υποκειμενικότητα της τιμωρίας, στο αναπόδραστο της μοίρας που καθορίζεται από πανίσχυρες δυνάμεις, στην ευθραυστότητα της λογικής και της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Η Αθηνά αντιπροσωπεύει τις προαιώνιες αξίες, όπως είναι η φιλοξενία προς τους ικέτες, η αντίθεση προς τους αλαζόνες, ο σεβασμός προς τους νόμους, η λατρεία των θεών. Η τραγωδία κορυφώνεται με την τελική εξιλέωση του άνδρα που πρώτα ταπεινώθηκε και κατόπιν ανυψώθηκε στην τάξη του ήρωα. Ο Σοφοκλής μάς παραδίδει στίχους απίστευτης καθαρότητας, με πλέον χαρακτηριστικούς αυτούς της υπέροχης ποίησης του χορού, ο οποίος δοξάζει «την καλύτερη κατοικία του κόσμου, τον άδολο Κολωνό».

 

Είναι μεγάλη τιμή για μας να παρουσιάζουμε το έργο Οιδίπους επί Κολωνώ σε σκηνοθεσία του καλλιτέχνη και κοσμοπολίτη διανοούμενου, Γιάννη Κόκκου. Και μάλιστα στο Θέατρο της Επιδαύρου, ξεκινώντας μια συνεργασία πολύτιμη και σημαδιακή, εδραιωμένη στη γεωγραφία της ψυχής που αναδύουν τα πέτρινα θέατρα της Σικελίας και της Ελλάδας.

 

Όπως έχει γράψει και ένας σπουδαίος σύγχρονος συγγραφέας: οι πολιτισμοί που παίρνουν το μέλλον τους στα σοβαρά έχουν σαν βασικό τους μέλημα να διαφυλάσσουν και να κληροδοτούν στους επόμενους την Ομορφιά/το Κάλλος.

 

Roberto Andò

 

 

 

 

 

 

 

Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

6 και 7 Ιουλίου

 

Ομάδα VASISTAS

 

Χοηφόροι του Αισχύλου (Κύκλος ΟΡΕΣΤΕΙΑ)

 

 

 

Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη

 

Δραματουργία: Ομάδα VASISTAS

 

Σύμβουλος δραματουργίας: Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος

 

Σκηνικός χώρος: Εύα Μανιδάκη

 

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

 

Μουσική: Jan Van de Engel

 

Βοηθός σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαμπάκα

 

Παίζουν οι: Εύη Σαουλίδου, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Αντώνης Αντωνόπουλος, Ματίνα Περγιουδάκη, Γιάννης Κλίνης, Ελένη Βεργέτη, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη κ.ά.

 

 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη:

 

«Φωνάζω σε κουφούς; / Ουρλιάζω μάταια σε κοιμισμένους;»

 

Το κορυφαίο θρηνητικό τραγούδι της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Ένα προμελετημένο έγκλημα που στήνεται επί σκηνής με συνενόχους τους θεατές. Επικεντρώνοντας στον χορό του έργου, την παντοδύναμη αυτή φωνή που βρίσκεται συνεχώς παρούσα επί σκηνής, κινεί τα νήματα και οπλίζει το χέρι του φόνου, η ομάδα VASISTAS προσεγγίζει το έργο ως μία βαθειά σύγκρουση των ενστίκτων του ανθρώπου με την κοινωνική του υπόσταση. Ο χορός είναι η μαζική φωνή που παρατηρεί, κατευθύνει και τελικά εξουσιάζει τα πάντα. Είναι η κοινωνική επιταγή που σε στιγμές παίρνει τον πρώτο λόγο και αυτόνομα ορίζει τον ρου της ιστορίας. Τα δύο βασικά πρόσωπα του έργου, οι δύο θύτες, ο Ορέστης και η Ηλέκτρα, μοιάζει να είναι σαν δύο όργανα που δεν έχουν σχεδόν δικαίωμα επιλογής. Κουβαλούν στις πλάτες τους το βάρος του παρελθόντος, υποχρεωμένοι να το ακολουθήσουν. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή μοιάζει αδύνατη. Το μέλλον τους είναι απόλυτα συνυφασμένο με την πράξη του φόνου.

 

Αργυρώ Χιώτη

 

 

 

 

 

20 και 21 Ιουλίου

 

Αντιγόνη του Σοφοκλή

 

 

 

Μετάφραση - Διασκευή: Νίκος Παναγιωτόπουλος

 

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ντέλλας

 

Σκηνογραφική επιμέλεια: Ανδρέας Σκούρτης

 

Ενδυματολογική επιμέλεια: Κωνσταντίνα Μαρδίκη

 

Μουσική: Αλέξανδρος Κτιστάκης

 

Σχεδιασμός φωτισμών: Παναγιώτης Λαμπής

 

Videographer - Φωτογραφία - Βοηθός σκηνογράφου: Χρήστος Συμεωνίδης

 

Ερμηνεύει: Επταμελής ομάδα ηθοποιών

 

 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη:

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

 

Ο Ετεοκλής έπεσε υπερασπιζόμενος την πατρίδα του. Είναι ήρωας.

 

Ο Ετεοκλής σφετερίστηκε το θρόνο από τον αδελφό του.

 

Ο Πολυνείκης έπεσε πολεμώντας της ίδια του την πατρίδα. Είναι προδότης.

 

Ο Πολυνείκης διεκδίκησε δίκαια το θρόνο που του ανήκε.

 

Ποιος έχει δίκιο;

 

Ο Κρέοντας έχει την ευθύνη της πόλης. Η πόλη έχει ρωγμή.

 

Ο Κρέοντας τηρεί αυτά που διακηρύττει για να επανέλθει η τάξη και η ηρεμία.

 

Η Αντιγόνη έχει την ευθύνη της οικογένειάς της. Και των νεκρών της.

 

Η Αντιγόνη παραβαίνει τους νόμους της πόλης και δημιουργείται χάος και αταξία. Ποιος έχει δίκιο;

 

Στην Αθήνα δεν επιτρέπεται η ταφή σε ιερόσυλους, προδότες και αυτόχειρες.

 

Ο Κρέοντας, από ακριβοδίκαιος άρχοντας και τηρητής των νόμων, μετατρέπεται σε εμμονικό τύραννο και οδηγεί τρία πρόσωπα στην αυτοχειρία.

 

Η Αντιγόνη κηδεύει έναν αδελφό, κάνοντας τη δουλειά που αναλογεί στους άντρες.

 

Ο Κρέοντας θρηνεί πάνω από το πτώμα του γιου του, κάνοντας τη δουλειά που αναλογεί στις γυναίκες.

 

Ποιος είναι το τραγικό πρόσωπο;

 

Κωνσταντίνος Ντέλλας

 

 

 

 

 

3 και 4 Αυγούστου

 

Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου

 

 

 

Μετάφραση: Νικολέττα Φριντζήλα

 

Σκηνοθεσία: Μάρθα Φριντζήλα

 

Σκηνικό - Μουσική: Βασίλης Μαντζούκης

 

Σχεδιασμός φωτισμού: Felice Ross

 

Κοστούμια - Κατασκευές, μάσκες: Camilo Bentancor

 

Κίνηση: Αμάλια Μπένετ

 

Βοηθοί Σκηνοθέτη: Γιώργος Βουρδαμής Μαυρογένης, Ιωάννα Νασιοπούλου

 

Επιστημονικός συνεργάτης: Ιωσήφ Βιβιλάκης

 

Παίζουν οι: Δημήτρης Καταλειφός (Προμηθέας), Μαρία Κεχαγιόγλου (Ιώ), Γιώργος Βουρδαμής Μαυρογένης (Κράτος), Θεανώ Μεταξά (Βία), Ηλίας Κουνέλλας (Ήφαιστος), Κώστας Βασαρδάνης (Ερμής),  

 

Γιώργος Φριντζήλας (Ωκεανός), Fonέs σε διδασκαλία Μαρίνας Σάττι (Χορός των Ωκεανίδων).
Στην παράσταση συμμετέχει η χορωδία του Baumstrasse καθώς και σπουδαστές του Αττικού σχολείου και του Λυκείου Επιδαύρου.

 

 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη:

Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου

 

Η παράσταση επικεντρώνεται στη δύναμη του λόγου και στην ρυθμική και μελωδική απόδοση του κειμένου. Για να βρεθεί ο λόγος στο επίκεντρο, αποφεύγουμε την εκφραστική δραματική ερμηνεία και επιμένουμε στην καθαρότητα της εκφοράς και των νοημάτων. Αυτό δεν σημαίνει πως οι ερμηνείες των ηθοποιών στερούνται θεατρικότητας και πάθους. Αντίθετα υποστηρίζονται με τη χρήση μάσκας και υπογραμμίζονται με την μελετημένη σχεδίαση των κινήσεων. Η παράσταση ακολουθεί μία αυστηρή μουσική και κινησιολογική παρτιτούρα που επιτρέπει στον ηθοποιό να εκφραστεί και να εκφράσει μέσα από ένα ορισμένο αισθητικό πλαίσιο.

 

Μάρθα Φριντζήλα

 

 

 

 

 

 

 

Αρχαίο Στάδιο Επιδαύρου

 

 

 

 

 

13 και 14 Ιουλίου

 

Ευμενίδες του Αισχύλου (Κύκλος ΟΡΕΣΤΕΙΑ)

 

 

 

Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης

 

Σύλληψη - Σκηνοθεσία - Ερμηνεία: Στεφανία Γουλιώτη

 

Καλλιτεχνική Συνεργασία: Σύλβια Λιούλιου

 

Σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Καμαρωτός

 

Video: Dorijan Kolundžija

 

Τεχνική Αλεξάντερ: Βίκη Παναγιωτάκη

 

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

 

 

 

Σημείωμα σκηνοθέτη:

Η Στεφανία Γουλιώτη

 

«Αφήστε το φόβο να ζει στην πολιτεία.»

 

Στο εγχείρημα αυτό υπάρχει η ανάγκη της καταβύθισης στα άδυτα του ανθρώπινου ψυχισμού, η απόλυτη έκθεση του ονείρου, της ανασφάλειας και των φόβων ενώπιον του κοινού. Είναι η απόπειρα να μπει σε διάλογο το Συνειδητό μέρος της προσωπικότητας με το Ασυνείδητο, το βαθύτερα καταγεγραμμένο. Οι Ερινύες εμφανίζονται ως φόβητρα και ψιθυρίζουν τις επιθυμίες τους, τις αντιδικίες τους, και τότε ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με τη βαθιά αλήθεια πως ο ίδιος είναι οι φωνές αυτές, αυτός περιέχεται σε όλα τα πρόσωπα του έργου και ταυτόχρονα όλα τον περιέχουν.

 

Η παράσταση αυτή είναι μια υποκριτική δοκιμασία με σκοπό να αποκαλυφθεί η αισθητική, όχι της εικονοποίησης, αλλά η ιδανική κατάσταση όπου ο θεατής βλέπει αυτό που ο ηθοποιός φαντάζεται, όχι αυτό που παρουσιάζεται μπροστά του. Είναι κάτι πολύ δύσκολο να συμβεί αλλά όταν επιτευχθεί, θεατής και ηθοποιός συναντιούνται σε ένα αόρατο τοπίο και μοιράζονται μια δυνατή εμπειρία.

 

Στεφανία Γουλιώτη

 

 

 

 

 

Ανακοινώθηκε σήμερα (28/11) το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου 2018. Όπως τόνισε ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: «Με τη σκέψη ότι η Επίδαυρος ήταν και είναι το βαρύ πυροβολικό του Φεστιβάλ, θα μπορούσε να είναι από μόνη της ένα φεστιβάλ, αποφασίσαμε να ανακοινώσουμε πρώτα και ξεχωριστά το πρόγραμμά της. Ένας επιπλέον λόγος γι' αυτή την επιλογή είναι ότι επιδιώκουμε να προσελκύσουμε περισσότερους ξένους θεατές, σε συνεργασία με ελληνικούς και διεθνείς οργανισμούς και γραφεία που δραστηριοποιούνται στον πολιτιστικό τουρισμό». Για να συμπληρώσει: «Από το 2017, τα έργα που ανεβαίνουν στην Επίδαυρο εντάσσονται σε μια ενιαία θεματική, η οποία συνδέει το ρεπερτόριο στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου και στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου με το περιεχόμενο της έρευνας στο Λύκειο Επιδαύρου. Στο πλαίσιο αυτής της φιλοσοφίας, τα έργα που έχουν επιλεγεί φέτος τοποθετούνται στην ευρύτερη θεματική «Πολιτεία και Πολίτης». ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 29 και 30 Ιουνίου Αχαρνείς του Αριστοφάνη Απόδοση, Σκηνοθεσία, Χορογραφία: Κώστας Τσιάνος Σκηνογραφία - Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ Μουσική: Γιώργος Ανδρέου Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος Παίζουν οι: Πέτρος Φιλιππίδης, Παύλος Χαϊκάλης, Κώστας Κόκλας, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και 15μελής χορός Σημείωμα σκηνοθέτη: Ο Κώστας Τσιάνος Ο Κώστας Τσιάνος Ο δεκαεννιάχρονος Αριστοφάνης παρουσίασε την κωμωδία του Αχαρνείς στα Λήναια του 425 π.Χ., στον έκτο χρόνο του Πελοποννησιακού πολέμου και απέσπασε το πρώτο βραβείο. Στόχος του Αριστοφάνη είναι να γελοιοποιήσει τον πόλεμο και τους πολεμοκάπηλους και να εκφράσει τη λαχτάρα των ανθρώπων για ειρηνική ζωή. Τοποθετεί τη δράση του έργου στην αγροτική περιοχή της Αττικής Αχαρναίς, το σημερινό Μενίδι. Ο Αριστοφάνης δεν ξεχνά πως η κωμωδία γεννήθηκε από λαϊκές λατρευτικές τελετές της γονιμότητας. Στους Αχαρνείς υπάρχουν αρκετές αναφορές στον Διόνυσο. Σε μια σκηνή του έργου, ο αγρότης Δικαιόπολις με την οικογένειά του τελούν πομπή του φαλλού και τον υμνούν με φαλλικό άσμα. Υπάρχουν έξοχες κωμικές σκηνές που κρατούν από τα μεγαρικά σκώμματα και με τον ορμητικό και ολοζώντανο χορό των καρβουνιάρηδων από το Μενίδι, μας χαρίζει μια έξοχη κωμωδία σαν ξέφρενο διονυσιακό πανηγύρι. Η παράστασή μας φιλοδοξεί να βρει τον δρόμο της μέσα από τις λαϊκές μας παραδόσεις που συγγενεύουν ολοφάνερα με το διάχυτο στους Αχαρνείς διονυσιακό πνεύμα. Κώστας Τσιάνος 6 και 7 Ιουλίου Αγαμέμνων του Αισχύλου (Κύκλος ΟΡΕΣΤΕΙΑ) Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας Σκηνοθεσία: Τσέζαρις Γκραουζίνις Σκηνικά - Κουστούμια: Κέννυ ΜακΛέλλαν Μουσική - Μουσική Διδασκαλία: Χάρης Πεγιάζης Κίνηση: Eddie Lame Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος Βοηθός σκηνοθέτη: Συγκλητική Βλαχάκη Παίζουν οι: Γιάννης Στάνκογλου, Μαρία Πρωτόπαππα, Ιώβη Φραγκάτου κ.ά. Διεύθυνση παραγωγής: Αναστασία Καβαλάρη Επικοινωνία: Ανζέλικα Καψαμπέλη Καλλιτεχνική διεύθυνση Stefi Productions: Αλίκη Δανέζη-Knutsen Παραγωγή: Stefi Productions-Γιάννης Μ. Κώστας Σημείωμα σκηνοθέτη: Στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου, οι Πρωταγωνιστές είναι καταδικασμένοι να υποφέρουν και να πεθάνουν, αλλά τα μέλη του Χορού να υποφέρουν και να επιβιώσουν. Να ξανασκεφτούν τα δεινά τους και να βρουν μια διέξοδο. Στην πολιτεία που είναι καταδικασμένη στην αυτοκαταστροφή, οι πολίτες −που εκπροσωπούνται από τον Χορό−, πρέπει να βρουν τη δύναμη και την πίστη να επαναπροσδιορίσουν τις ηθικές και πολιτειακές τους αξίες για να επιβιώσουν. Πιστεύω ότι το κύριο θέμα της συγκεκριμένης τραγωδίας είναι η αφύπνιση του αισθήματος ευθύνης των πολιτών. Πρόκειται για την αρχή της σύγκρουσης: οι υπάκουοι πολίτες αισθάνονται αναπόφευκτη την αντίδρασή τους στην κατεστημένη τάξη. Τσέζαρις Γκραουζίνις 13 και 14 Ιουλίου Εθνικό Θέατρο Πλούτος του Αριστοφάνη Σκηνοθεσία: Νικίτα Μιλιβόγεβιτς (Η διανομή θα ανακοινωθεί προσεχώς.) Σημείωμα σκηνοθέτη Από τον καιρό του Αριστοφάνη ως τις μέρες μας, ο Πλούτος είναι ο πιο ισχυρός θεός του πλανήτη, η κινητήρια δύναμη των πάντων. Ο πλούτος σήμερα διανέμεται στον κόσμο έτσι ώστε οι 100 πιο πλούσιοι άνθρωποι να είναι πλουσιότεροι από το ήμισυ του πληθυσμού ολόκληρου του πλανήτη. Είτε ο Πλούτος είναι τυφλός είτε βλέπει, ό,τι κι αν κάνει μοιάζει παντελώς αδιάφορο: οι πλούσιοι γίνονται όλο και πιο πλούσιοι, οι φτωχοί όλο και πιο φτωχοί. Νικίτα Μιλιβόγεβιτς 20 και 21 Ιουλίου Εθνικό Θέατρο Ηλέκτρα του Σοφοκλή Σκηνοθεσία: Θάνος Παπακωνσταντίνου (Η διανομή θα ανακοινωθεί προσεχώς.) Σημείωμα σκηνοθέτη Ο Γιάννης Αναστασάκης Ο Γιάννης Αναστασάκης Γραμμένη στη σκιά του Πελοποννησιακού πολέμου, η Ηλέκτρα του Σοφοκλή είναι από τα πιο «άγρια» έργα του ποιητή. Από την πρώτη κιόλας σκηνή της επιστροφής του μητροκτόνου Ορέστη ως και τις επινίκιες ιαχές του χορού στην τελευταία, υπάρχει ένας διαρκής διάλογος μεταξύ σκότους και φωτός. Μια μάχη αντιθέσεων με κεντρικό θέμα τη δίκη: τη διαταραγμένη ισορροπία και την αποκατάστασή της. Αποτυπώνοντας έναν κόσμο εμφύλιου σπαραγμού, ο ποιητής μάς προσκαλεί να παρακολουθήσουμε τη λειτουργία ενός φυσικού νόμου: του νόμου της ανταπόδοσης. Ο ίδιος ο ποιητής τοποθετείται πέρα από κάθε ηθική – δεν τον ενδιαφέρει αν η χαμένη ισορροπία θα επανέλθει με τρόπο καλό ή κακό. Το θέμα είναι να επανέλθει. Η βία διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν γίνεται μια βίαιη προσβολή της δίκης, η απάντηση θα είναι επίσης βίαιη. Το ότι το μέτρο της εκδίκησης εδώ ξεπερνά τα συνήθη όρια για μια «πολιτισμένη» κοινωνία οδηγώντας στη μητροκτονία, επίσης δεν ενδιαφέρει. Η Ηλέκτρα του Σοφοκλή κραυγάζει για ανταπόδοση, όχι για δικαιοσύνη. Θάνος Παπακωνσταντίνου 27 και 28 Ιουλίου Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος Μουσική: Νίκος Κυπουργός Κοστούμια: Άγγελος Μέντης Χορογραφίες: Σεσίλ Μικρούτσικου Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης Παίζουν οι: Μάκης Παπαδημητρίου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Νάντια Κοντογεώργη, Γιώργος Χρυσοστόμου, Ελένη Ουζουνίδου, Γιώργος Παπαγεωργίου, Άντρη Θεοδότου, Κατερίνα Μαούτσου, Νάνσυ Σιδέρη, Ελένη Μπούκλη, Αντιγόνη Φρυδά, Ίριδα Μάρα, Φραγκίσκη Μουστάκη, Νατάσα Σφενδυλάκη κ.ά. Σημείωμα σκηνοθέτη Ο Γιάννης Κόκκος Ο Γιάννης Κόκκος Στις Θεσμοφοριάζουσες, ένα από τα τρία «γυναικεία» έργα του Αριστοφάνη, γραμμένο την εποχή της κατάλυσης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας −το 411 π.Χ., που θεωρείται χρόνος γραφής του, επιβλήθηκε Ολιγαρχία− μια μειονότητα της Πολιτείας, οι γυναίκες, κρούουν τον κώδωνα για την ανάγκη πολιτικής σταθερότητας. Μπορεί σήμερα οι γυναίκες να μην είναι σε τέτοια δεινή θέση ώστε να οραματίζονται τους θεσμούς αντί να συμμετέχουν σε αυτούς, αλλά υπάρχουν πάντα μειονότητες που δεν δικαιούνται ίσο μερίδιο στην λειτουργία της Πολιτείας. Ένα έργο για τα ζητήματα των φύλων, για την διεκδίκηση της προσωπικής ταυτότητας, για το δικαίωμα στην πολιτειακή ισότητα, ένα έργο για την κρίση αξιών, τη φύση και τον νόμο. Και πάνω απ' όλα, ένα έργο που, με όπλο το θέατρο και το χιούμορ, δίνει άπειρες δυνατότητες στον ηθοποιό να πρωταγωνιστήσει ως πολιτικό ον στη σκηνή της κωμωδίας. Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος 3 και 4 Αυγούστου Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος Ορέστης του Ευριπίδη Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας Σκηνοθεσία: Γιάννης Αναστασάκης Σκηνικά - Κοστούμια: Γιάννης Θαβώρης Παίζουν οι: Χρίστος Στυλιανού (Ορέστης), Ιωάννα Κολλιοπούλου (Hλέκτρα), Χριστόδουλος Στυλιανού (Μενέλαος), Νικόλας Μαραγκόπουλος (Aγγελιοφόρος) κ.ά. Σημείωμα σκηνοθέτη: Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας Πόσο μπορεί να απαγκιστρωθεί από το έγκλημα μια κοινωνία στηριγμένη σ' αυτό; Τρεις νέοι, ο Ορέστης, η Ηλέκτρα κι ο Πυλάδης, κολυμπούν μέσα στη δίνη του αίματος που τους παρασύρει. Θεοί και άνθρωποι έχουν στήσει μια πλεκτάνη μίσους κι εκδίκησης, όπου η αδελφική αγάπη γίνεται συνενοχή, η φιλική σχέση συναυτουργία, η λαϊκή ετυμηγορία θανατική ποινή. Δεν έχει τέλος αυτός ο πόλεμος. Η πόλη θα καεί. Ο Ευριπίδης γράφει μια τραγωδία για να ξεγυμνώσει την ανθρώπινη ψυχή. Κι όταν συμβεί αυτή η τρομακτική αποκάλυψη, το μόνο που μένει είναι ο... από μηχανής Θεός, που έρχεται όπως πάντα δίχως να τον περιμένει κανείς. Αλλά δεν πιστεύει πια κανείς τα παραμύθια του. Γιάννης Αναστασάκης 10 και 11 Αυγούστου Βάτραχοι του Αριστοφάνη Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου Κίνηση: Σοφία Πάσχου Παίζουν οι: Λάκης Λαζόπουλος, Σοφία Φιλιππίδου, Αντώνης Καφετζόπουλος, Δημήτρης Πιατάς κ.ά. Σημείωμα σκηνοθέτη: Στους Βατράχους ο Αριστοφάνης ξεδιπλώνει στην ορχήστρα μια φαντασμαγορική νέκυια, σαν άλλος Οδυσσέας, που αναζητά τον δρόμο για την ουτοπική Ιθάκη του. Πρέπει κανείς να μάθει τι είναι θάνατος, για να φέρει σε πέρας την ζωή του. Πρέπει να συνειδητοποιήσει η Πόλις τις απουσίες της, για να είναι παρούσα ως Πόλις. Πρέπει να καταβυθιστεί στον ξένο κόσμο του Άδη, για να κατακτήσει την ταυτότητά της. Ο θεός Διόνυσος μασκαρεμένος σε Ηρακλή κατεβαίνει στον Άδη, για να φέρει στη γη τον Ευριπίδη, αφού η Αθήνα δεν έχει πια κανένα μεγάλο ποιητή. Το ταξίδι αυτό, αν και γίνεται μέσα στον επιβλητικό ζόφο του κόσμου των ψυχών, διαθέτει την ευθυμία μιας ψυχαγωγικής περιήγησης, η οποία αγγίζει τα όρια του μεσαιωνικού καρναβαλιού. Ο Διόνυσος δεν κατεβαίνει στον Άδη για να φέρει στον κόσμο ούτε κάποιον παλιό καλό πολιτικό ούτε κάποιον παλιό καλό φιλόσοφο ή στρατηγό. Κατεβαίνει για να φέρει έναν δραματικό ποιητή. Είναι προφανές πως ο Αριστοφάνης θεωρεί την ποίηση και το θέατρο το μόνο φάρμακο που μπορεί να σώσει την χώρα από την παρακμή. Περίεργο πραγματικά, με τα δικά μας δεδομένα. Ο καρναβαλικός Άδης, όπως τον παρουσιάζει ο Αριστοφάνης στους Βατράχους, είναι απόλυτα υγιής, μπροστά στον άρρωστο κόσμο των «σοβαρών» ζωντανών. Και η κωμωδία –με όλα τα ξεκαρδιστικά επεισόδιά της– μετατρέπεται σε μια πολιτική διδασκαλία, που έμελλε να ταξιδέψει ως την εποχή μας. Οι Βάτραχοι είναι ο ίδιος ο άνθρωπος: αμφίβιος, ένας ξένος στεριανός, ένας ξένος θαλασσινός κι όμως παντού σαν στο σπίτι του, έτοιμος να τραγουδήσει, να χορέψει. Το καρναβάλι, η προσπάθεια του Ανθρώπου να βγει από τα όρια του εαυτού του, είναι η κατάκτηση της ταυτότητάς του. Και την ταυτότητα αυτή δεν την εκφράζει ο «ρεαλιστής» Ευριπίδης, αλλά ο επικός «παραμυθάς» Αισχύλος, αυτός που αν και σοβαρός, επιβλητικός ποιητής, στον ποιητικό αγώνα του με τον Ευριπίδη, μπορεί να ξεπερνά τον εαυτό του, να λέει συνεχώς για τον αντίπαλό του: «ληκύθιον απώλεσεν», έκφραση που η έρευνα έχει πλέον ταυτίσει με την έκφραση, «του έπεσε τ' αρχίδι»! Στην παράσταση, ο κόσμος των ζωντανών αργοπεθαίνει μέσα στην αδυναμία του να πλάσει μύθους που θα τους σέβεται – όσο εξωφρενικοί κι αν είναι. Αντίθετα, ο Άδης σφύζει από ζωή, γιατί οι κάτοικοί του, έχοντας διασώσει το προαιώνιο ένστικτο του παιχνιδιού, συνεχίζουν να φαντάζονται και παραμένουν ικανοί να παίρνουν απόσταση από τον εαυτό τους. Κώστας Φιλίππογλου 17 και 18 Αυγούστου Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου σε συνεργασία με τo INDA (Ινστιτούτο Αρχαίου Δράματος του Φεστιβάλ Συρακουσών) Σκηνοθεσία: Γιάννης Κόκκος Η παράσταση θα παρουσιαστεί πρώτα στο 54ο Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου των Συρακουσών (8 Μαΐου - 8 Ιουλίου) και κατόπιν, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Σημείωμα σκηνοθέτη: Η Μάρθα Φριντζήλα Η Μάρθα Φριντζήλα Η τελευταία τραγωδία του Σοφοκλή είναι ένας διαλογισμός πάνω στο ανθρώπινο πεπρωμένο και, ταυτόχρονα, ένας ύμνος στην Αθήνα, την αγαπημένη του πόλη. Κουβαλώντας στους γέρικους ώμους του το βάρος τρομακτικών εγκλημάτων, κυνηγημένος από την πατρίδα του τη Θήβα, ο Οιδίποδας φτάνει ως πρόσφυγας στον Κολωνό, συνοικία των Αθηνών, τόπο της τελευταίας του κατοικίας. Οι θεοί τον έχουν καταδικάσει, οι θεοί τού έχουν υποδείξει τον τόπο της λύτρωσης. Μίασμα ο ίδιος, γίνεται ο ήρωας-προστάτης της πόλης που τον υποδέχεται για λόγους ηθικής αλλά και συμφέροντος. Τραγωδία για τα σύνορα, πραγματικά και μεταφυσικά, για το μυστήριο της ανθρώπινης ελευθερίας παρά την παντοδυναμία των θεών, για την ευθύνη, για τα γηρατειά, για την πολιτική διαχείριση της πόλης, ο Οιδίπους επί Κολωνώ είναι επίσης ένα χαμηλόφωνο ποίημα, ένα πνευματικό ταξίδι. Από τις Συρακούσες στην Επίδαυρο, η παράστασή μας θα μεταφέρει τα βήματα του Οιδίποδα ως το ιερό δάσος των Ερινύων, όπου αποθεώνεται. Γιάννης Κόκκος Σημείωμα Kαλλιτεχνικού Διευθυντή Φεστιβάλ Συρακουσών: Το 2018, το Ινστιτούτο Αρχαίου Δράματος του Φεστιβάλ Συρακουσών θα προσκαλέσει το κοινό στο Ελληνικό Θέατρο των Συρακουσών για τρία έργα που πραγματεύονται το ζήτημα της εξουσίας και θίγουν τον πολυπρόσωπο και μεταβαλλόμενο ρόλο του ήρωα και του τυράννου στην αρχαιότητα, όπως αυτά κορυφώνονται στην τραγωδία ή όπως παρουσιάζονται στην εκφυλισμένη μορφή τους, μέσα από τη φάρσα και τη γελοιοποίηση. Πρόκειται για τα έργα Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή, Ηρακλής του Ευριπίδη και Ιππείς του Αριστοφάνη. Στον Οιδίποδα επί Κολωνώ, μια τραγωδία για τα γηρατειά, ο γηραιός Οιδίποδας επιλέγει τον Κολωνό σαν τόπο ανάπαυσής του, σαν τον τόπο που θα στοιχειώσει ως πνεύμα, έχοντας προηγουμένως περιπλανηθεί ως αποδιοπομπαίος τράγος (Οιδίπους Τύραννος). Το τελευταίο έργο του Σοφοκλή αποτελεί ένα είδος πνευματικού τεκμηρίου: μας δείχνει έναν ολόκληρο πληθυσμό ανθρώπων στο χείλος της καταστροφής. Η τραγωδία αυτή αναστοχάζεται πάνω στα μεγάλα ζητήματα του ανθρώπου: στο μυστήριο της ύπαρξης και στον θάνατο, στη σύγκρουση μεταξύ πολιτικής και θρησκευτικής ηθικής, στη σχέση ανάμεσα στην αντικειμενικότητα της ενοχής και την υποκειμενικότητα της τιμωρίας, στο αναπόδραστο της μοίρας που καθορίζεται από πανίσχυρες δυνάμεις, στην ευθραυστότητα της λογικής και της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Η Αθηνά αντιπροσωπεύει τις προαιώνιες αξίες, όπως είναι η φιλοξενία προς τους ικέτες, η αντίθεση προς τους αλαζόνες, ο σεβασμός προς τους νόμους, η λατρεία των θεών. Η τραγωδία κορυφώνεται με την τελική εξιλέωση του άνδρα που πρώτα ταπεινώθηκε και κατόπιν ανυψώθηκε στην τάξη του ήρωα. Ο Σοφοκλής μάς παραδίδει στίχους απίστευτης καθαρότητας, με πλέον χαρακτηριστικούς αυτούς της υπέροχης ποίησης του χορού, ο οποίος δοξάζει «την καλύτερη κατοικία του κόσμου, τον άδολο Κολωνό». Είναι μεγάλη τιμή για μας να παρουσιάζουμε το έργο Οιδίπους επί Κολωνώ σε σκηνοθεσία του καλλιτέχνη και κοσμοπολίτη διανοούμενου, Γιάννη Κόκκου. Και μάλιστα στο Θέατρο της Επιδαύρου, ξεκινώντας μια συνεργασία πολύτιμη και σημαδιακή, εδραιωμένη στη γεωγραφία της ψυχής που αναδύουν τα πέτρινα θέατρα της Σικελίας και της Ελλάδας. Όπως έχει γράψει και ένας σπουδαίος σύγχρονος συγγραφέας: οι πολιτισμοί που παίρνουν το μέλλον τους στα σοβαρά έχουν σαν βασικό τους μέλημα να διαφυλάσσουν και να κληροδοτούν στους επόμενους την Ομορφιά/το Κάλλος. Roberto Andò Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου 6 και 7 Ιουλίου Ομάδα VASISTAS Χοηφόροι του Αισχύλου (Κύκλος ΟΡΕΣΤΕΙΑ) Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη Δραματουργία: Ομάδα VASISTAS Σύμβουλος δραματουργίας: Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος Σκηνικός χώρος: Εύα Μανιδάκη Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας Μουσική: Jan Van de Engel Βοηθός σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαμπάκα Παίζουν οι: Εύη Σαουλίδου, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Αντώνης Αντωνόπουλος, Ματίνα Περγιουδάκη, Γιάννης Κλίνης, Ελένη Βεργέτη, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη κ.ά. Σημείωμα σκηνοθέτη: «Φωνάζω σε κουφούς; / Ουρλιάζω μάταια σε κοιμισμένους;» Το κορυφαίο θρηνητικό τραγούδι της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Ένα προμελετημένο έγκλημα που στήνεται επί σκηνής με συνενόχους τους θεατές. Επικεντρώνοντας στον χορό του έργου, την παντοδύναμη αυτή φωνή που βρίσκεται συνεχώς παρούσα επί σκηνής, κινεί τα νήματα και οπλίζει το χέρι του φόνου, η ομάδα VASISTAS προσεγγίζει το έργο ως μία βαθειά σύγκρουση των ενστίκτων του ανθρώπου με την κοινωνική του υπόσταση. Ο χορός είναι η μαζική φωνή που παρατηρεί, κατευθύνει και τελικά εξουσιάζει τα πάντα. Είναι η κοινωνική επιταγή που σε στιγμές παίρνει τον πρώτο λόγο και αυτόνομα ορίζει τον ρου της ιστορίας. Τα δύο βασικά πρόσωπα του έργου, οι δύο θύτες, ο Ορέστης και η Ηλέκτρα, μοιάζει να είναι σαν δύο όργανα που δεν έχουν σχεδόν δικαίωμα επιλογής. Κουβαλούν στις πλάτες τους το βάρος του παρελθόντος, υποχρεωμένοι να το ακολουθήσουν. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή μοιάζει αδύνατη. Το μέλλον τους είναι απόλυτα συνυφασμένο με την πράξη του φόνου. Αργυρώ Χιώτη 20 και 21 Ιουλίου Αντιγόνη του Σοφοκλή Μετάφραση - Διασκευή: Νίκος Παναγιωτόπουλος Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ντέλλας Σκηνογραφική επιμέλεια: Ανδρέας Σκούρτης Ενδυματολογική επιμέλεια: Κωνσταντίνα Μαρδίκη Μουσική: Αλέξανδρος Κτιστάκης Σχεδιασμός φωτισμών: Παναγιώτης Λαμπής Videographer - Φωτογραφία - Βοηθός σκηνογράφου: Χρήστος Συμεωνίδης Ερμηνεύει: Επταμελής ομάδα ηθοποιών Σημείωμα σκηνοθέτη: Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος Ο Ετεοκλής έπεσε υπερασπιζόμενος την πατρίδα του. Είναι ήρωας. Ο Ετεοκλής σφετερίστηκε το θρόνο από τον αδελφό του. Ο Πολυνείκης έπεσε πολεμώντας της ίδια του την πατρίδα. Είναι προδότης. Ο Πολυνείκης διεκδίκησε δίκαια το θρόνο που του ανήκε. Ποιος έχει δίκιο; Ο Κρέοντας έχει την ευθύνη της πόλης. Η πόλη έχει ρωγμή. Ο Κρέοντας τηρεί αυτά που διακηρύττει για να επανέλθει η τάξη και η ηρεμία. Η Αντιγόνη έχει την ευθύνη της οικογένειάς της. Και των νεκρών της. Η Αντιγόνη παραβαίνει τους νόμους της πόλης και δημιουργείται χάος και αταξία. Ποιος έχει δίκιο; Στην Αθήνα δεν επιτρέπεται η ταφή σε ιερόσυλους, προδότες και αυτόχειρες. Ο Κρέοντας, από ακριβοδίκαιος άρχοντας και τηρητής των νόμων, μετατρέπεται σε εμμονικό τύραννο και οδηγεί τρία πρόσωπα στην αυτοχειρία. Η Αντιγόνη κηδεύει έναν αδελφό, κάνοντας τη δουλειά που αναλογεί στους άντρες. Ο Κρέοντας θρηνεί πάνω από το πτώμα του γιου του, κάνοντας τη δουλειά που αναλογεί στις γυναίκες. Ποιος είναι το τραγικό πρόσωπο; Κωνσταντίνος Ντέλλας 3 και 4 Αυγούστου Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου Μετάφραση: Νικολέττα Φριντζήλα Σκηνοθεσία: Μάρθα Φριντζήλα Σκηνικό - Μουσική: Βασίλης Μαντζούκης Σχεδιασμός φωτισμού: Felice Ross Κοστούμια - Κατασκευές, μάσκες: Camilo Bentancor Κίνηση: Αμάλια Μπένετ Βοηθοί Σκηνοθέτη: Γιώργος Βουρδαμής Μαυρογένης, Ιωάννα Νασιοπούλου Επιστημονικός συνεργάτης: Ιωσήφ Βιβιλάκης Παίζουν οι: Δημήτρης Καταλειφός (Προμηθέας), Μαρία Κεχαγιόγλου (Ιώ), Γιώργος Βουρδαμής Μαυρογένης (Κράτος), Θεανώ Μεταξά (Βία), Ηλίας Κουνέλλας (Ήφαιστος), Κώστας Βασαρδάνης (Ερμής), Γιώργος Φριντζήλας (Ωκεανός), Fonέs σε διδασκαλία Μαρίνας Σάττι (Χορός των Ωκεανίδων). Στην παράσταση συμμετέχει η χορωδία του Baumstrasse καθώς και σπουδαστές του Αττικού σχολείου και του Λυκείου Επιδαύρου. Σημείωμα σκηνοθέτη: Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου Η παράσταση επικεντρώνεται στη δύναμη του λόγου και στην ρυθμική και μελωδική απόδοση του κειμένου. Για να βρεθεί ο λόγος στο επίκεντρο, αποφεύγουμε την εκφραστική δραματική ερμηνεία και επιμένουμε στην καθαρότητα της εκφοράς και των νοημάτων. Αυτό δεν σημαίνει πως οι ερμηνείες των ηθοποιών στερούνται θεατρικότητας και πάθους. Αντίθετα υποστηρίζονται με τη χρήση μάσκας και υπογραμμίζονται με την μελετημένη σχεδίαση των κινήσεων. Η παράσταση ακολουθεί μία αυστηρή μουσική και κινησιολογική παρτιτούρα που επιτρέπει στον ηθοποιό να εκφραστεί και να εκφράσει μέσα από ένα ορισμένο αισθητικό πλαίσιο. Μάρθα Φριντζήλα Αρχαίο Στάδιο Επιδαύρου 13 και 14 Ιουλίου Ευμενίδες του Αισχύλου (Κύκλος ΟΡΕΣΤΕΙΑ) Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης Σύλληψη - Σκηνοθεσία - Ερμηνεία: Στεφανία Γουλιώτη Καλλιτεχνική Συνεργασία: Σύλβια Λιούλιου Σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Καμαρωτός Video: Dorijan Kolundžija Τεχνική Αλεξάντερ: Βίκη Παναγιωτάκη Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης Σημείωμα σκηνοθέτη: «Αφήστε το φόβο να ζει στην πολιτεία.» Η Στεφανία Γουλιώτη Η Στεφανία Γουλιώτη Στο εγχείρημα αυτό υπάρχει η ανάγκη της καταβύθισης στα άδυτα του ανθρώπινου ψυχισμού, η απόλυτη έκθεση του ονείρου, της ανασφάλειας και των φόβων ενώπιον του κοινού. Είναι η απόπειρα να μπει σε διάλογο το Συνειδητό μέρος της προσωπικότητας με το Ασυνείδητο, το βαθύτερα καταγεγραμμένο. Οι Ερινύες εμφανίζονται ως φόβητρα και ψιθυρίζουν τις επιθυμίες τους, τις αντιδικίες τους, και τότε ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με τη βαθιά αλήθεια πως ο ίδιος είναι οι φωνές αυτές, αυτός περιέχεται σε όλα τα πρόσωπα του έργου και ταυτόχρονα όλα τον περιέχουν. Η παράσταση αυτή είναι μια υποκριτική δοκιμασία με σκοπό να αποκαλυφθεί η αισθητική, όχι της εικονοποίησης, αλλά η ιδανική κατάσταση όπου ο θεατής βλέπει αυτό που ο ηθοποιός φαντάζεται, όχι αυτό που παρουσιάζεται μπροστά του. Είναι κάτι πολύ δύσκολο να συμβεί αλλά όταν επιτευχθεί, θεατής και ηθοποιός συναντιούνται σε ένα αόρατο τοπίο και μοιράζονται μια δυνατή εμπειρία. Στεφανία Γουλιώτη Πηγή: www.lifo.gr
Ανακοινώθηκε σήμερα (28/11) το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου 2018. Όπως τόνισε ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: «Με τη σκέψη ότι η Επίδαυρος ήταν και είναι το βαρύ πυροβολικό του Φεστιβάλ, θα μπορούσε να είναι από μόνη της ένα φεστιβάλ, αποφασίσαμε να ανακοινώσουμε πρώτα και ξεχωριστά το πρόγραμμά της. Ένας επιπλέον λόγος γι' αυτή την επιλογή είναι ότι επιδιώκουμε να προσελκύσουμε περισσότερους ξένους θεατές, σε συνεργασία με ελληνικούς και διεθνείς οργανισμούς και γραφεία που δραστηριοποιούνται στον πολιτιστικό τουρισμό». Για να συμπληρώσει: «Από το 2017, τα έργα που ανεβαίνουν στην Επίδαυρο εντάσσονται σε μια ενιαία θεματική, η οποία συνδέει το ρεπερτόριο στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου και στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου με το περιεχόμενο της έρευνας στο Λύκειο Επιδαύρου. Στο πλαίσιο αυτής της φιλοσοφίας, τα έργα που έχουν επιλεγεί φέτος τοποθετούνται στην ευρύτερη θεματική «Πολιτεία και Πολίτης». ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 29 και 30 Ιουνίου Αχαρνείς του Αριστοφάνη Απόδοση, Σκηνοθεσία, Χορογραφία: Κώστας Τσιάνος Σκηνογραφία - Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ Μουσική: Γιώργος Ανδρέου Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος Παίζουν οι: Πέτρος Φιλιππίδης, Παύλος Χαϊκάλης, Κώστας Κόκλας, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και 15μελής χορός Σημείωμα σκηνοθέτη: Ο Κώστας Τσιάνος Ο Κώστας Τσιάνος Ο δεκαεννιάχρονος Αριστοφάνης παρουσίασε την κωμωδία του Αχαρνείς στα Λήναια του 425 π.Χ., στον έκτο χρόνο του Πελοποννησιακού πολέμου και απέσπασε το πρώτο βραβείο. Στόχος του Αριστοφάνη είναι να γελοιοποιήσει τον πόλεμο και τους πολεμοκάπηλους και να εκφράσει τη λαχτάρα των ανθρώπων για ειρηνική ζωή. Τοποθετεί τη δράση του έργου στην αγροτική περιοχή της Αττικής Αχαρναίς, το σημερινό Μενίδι. Ο Αριστοφάνης δεν ξεχνά πως η κωμωδία γεννήθηκε από λαϊκές λατρευτικές τελετές της γονιμότητας. Στους Αχαρνείς υπάρχουν αρκετές αναφορές στον Διόνυσο. Σε μια σκηνή του έργου, ο αγρότης Δικαιόπολις με την οικογένειά του τελούν πομπή του φαλλού και τον υμνούν με φαλλικό άσμα. Υπάρχουν έξοχες κωμικές σκηνές που κρατούν από τα μεγαρικά σκώμματα και με τον ορμητικό και ολοζώντανο χορό των καρβουνιάρηδων από το Μενίδι, μας χαρίζει μια έξοχη κωμωδία σαν ξέφρενο διονυσιακό πανηγύρι. Η παράστασή μας φιλοδοξεί να βρει τον δρόμο της μέσα από τις λαϊκές μας παραδόσεις που συγγενεύουν ολοφάνερα με το διάχυτο στους Αχαρνείς διονυσιακό πνεύμα. Κώστας Τσιάνος 6 και 7 Ιουλίου Αγαμέμνων του Αισχύλου (Κύκλος ΟΡΕΣΤΕΙΑ) Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας Σκηνοθεσία: Τσέζαρις Γκραουζίνις Σκηνικά - Κουστούμια: Κέννυ ΜακΛέλλαν Μουσική - Μουσική Διδασκαλία: Χάρης Πεγιάζης Κίνηση: Eddie Lame Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος Βοηθός σκηνοθέτη: Συγκλητική Βλαχάκη Παίζουν οι: Γιάννης Στάνκογλου, Μαρία Πρωτόπαππα, Ιώβη Φραγκάτου κ.ά. Διεύθυνση παραγωγής: Αναστασία Καβαλάρη Επικοινωνία: Ανζέλικα Καψαμπέλη Καλλιτεχνική διεύθυνση Stefi Productions: Αλίκη Δανέζη-Knutsen Παραγωγή: Stefi Productions-Γιάννης Μ. Κώστας Σημείωμα σκηνοθέτη: Στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου, οι Πρωταγωνιστές είναι καταδικασμένοι να υποφέρουν και να πεθάνουν, αλλά τα μέλη του Χορού να υποφέρουν και να επιβιώσουν. Να ξανασκεφτούν τα δεινά τους και να βρουν μια διέξοδο. Στην πολιτεία που είναι καταδικασμένη στην αυτοκαταστροφή, οι πολίτες −που εκπροσωπούνται από τον Χορό−, πρέπει να βρουν τη δύναμη και την πίστη να επαναπροσδιορίσουν τις ηθικές και πολιτειακές τους αξίες για να επιβιώσουν. Πιστεύω ότι το κύριο θέμα της συγκεκριμένης τραγωδίας είναι η αφύπνιση του αισθήματος ευθύνης των πολιτών. Πρόκειται για την αρχή της σύγκρουσης: οι υπάκουοι πολίτες αισθάνονται αναπόφευκτη την αντίδρασή τους στην κατεστημένη τάξη. Τσέζαρις Γκραουζίνις 13 και 14 Ιουλίου Εθνικό Θέατρο Πλούτος του Αριστοφάνη Σκηνοθεσία: Νικίτα Μιλιβόγεβιτς (Η διανομή θα ανακοινωθεί προσεχώς.) Σημείωμα σκηνοθέτη Από τον καιρό του Αριστοφάνη ως τις μέρες μας, ο Πλούτος είναι ο πιο ισχυρός θεός του πλανήτη, η κινητήρια δύναμη των πάντων. Ο πλούτος σήμερα διανέμεται στον κόσμο έτσι ώστε οι 100 πιο πλούσιοι άνθρωποι να είναι πλουσιότεροι από το ήμισυ του πληθυσμού ολόκληρου του πλανήτη. Είτε ο Πλούτος είναι τυφλός είτε βλέπει, ό,τι κι αν κάνει μοιάζει παντελώς αδιάφορο: οι πλούσιοι γίνονται όλο και πιο πλούσιοι, οι φτωχοί όλο και πιο φτωχοί. Νικίτα Μιλιβόγεβιτς 20 και 21 Ιουλίου Εθνικό Θέατρο Ηλέκτρα του Σοφοκλή Σκηνοθεσία: Θάνος Παπακωνσταντίνου (Η διανομή θα ανακοινωθεί προσεχώς.) Σημείωμα σκηνοθέτη Ο Γιάννης Αναστασάκης Ο Γιάννης Αναστασάκης Γραμμένη στη σκιά του Πελοποννησιακού πολέμου, η Ηλέκτρα του Σοφοκλή είναι από τα πιο «άγρια» έργα του ποιητή. Από την πρώτη κιόλας σκηνή της επιστροφής του μητροκτόνου Ορέστη ως και τις επινίκιες ιαχές του χορού στην τελευταία, υπάρχει ένας διαρκής διάλογος μεταξύ σκότους και φωτός. Μια μάχη αντιθέσεων με κεντρικό θέμα τη δίκη: τη διαταραγμένη ισορροπία και την αποκατάστασή της. Αποτυπώνοντας έναν κόσμο εμφύλιου σπαραγμού, ο ποιητής μάς προσκαλεί να παρακολουθήσουμε τη λειτουργία ενός φυσικού νόμου: του νόμου της ανταπόδοσης. Ο ίδιος ο ποιητής τοποθετείται πέρα από κάθε ηθική – δεν τον ενδιαφέρει αν η χαμένη ισορροπία θα επανέλθει με τρόπο καλό ή κακό. Το θέμα είναι να επανέλθει. Η βία διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν γίνεται μια βίαιη προσβολή της δίκης, η απάντηση θα είναι επίσης βίαιη. Το ότι το μέτρο της εκδίκησης εδώ ξεπερνά τα συνήθη όρια για μια «πολιτισμένη» κοινωνία οδηγώντας στη μητροκτονία, επίσης δεν ενδιαφέρει. Η Ηλέκτρα του Σοφοκλή κραυγάζει για ανταπόδοση, όχι για δικαιοσύνη. Θάνος Παπακωνσταντίνου 27 και 28 Ιουλίου Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος Μουσική: Νίκος Κυπουργός Κοστούμια: Άγγελος Μέντης Χορογραφίες: Σεσίλ Μικρούτσικου Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης Παίζουν οι: Μάκης Παπαδημητρίου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Νάντια Κοντογεώργη, Γιώργος Χρυσοστόμου, Ελένη Ουζουνίδου, Γιώργος Παπαγεωργίου, Άντρη Θεοδότου, Κατερίνα Μαούτσου, Νάνσυ Σιδέρη, Ελένη Μπούκλη, Αντιγόνη Φρυδά, Ίριδα Μάρα, Φραγκίσκη Μουστάκη, Νατάσα Σφενδυλάκη κ.ά. Σημείωμα σκηνοθέτη Ο Γιάννης Κόκκος Ο Γιάννης Κόκκος Στις Θεσμοφοριάζουσες, ένα από τα τρία «γυναικεία» έργα του Αριστοφάνη, γραμμένο την εποχή της κατάλυσης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας −το 411 π.Χ., που θεωρείται χρόνος γραφής του, επιβλήθηκε Ολιγαρχία− μια μειονότητα της Πολιτείας, οι γυναίκες, κρούουν τον κώδωνα για την ανάγκη πολιτικής σταθερότητας. Μπορεί σήμερα οι γυναίκες να μην είναι σε τέτοια δεινή θέση ώστε να οραματίζονται τους θεσμούς αντί να συμμετέχουν σε αυτούς, αλλά υπάρχουν πάντα μειονότητες που δεν δικαιούνται ίσο μερίδιο στην λειτουργία της Πολιτείας. Ένα έργο για τα ζητήματα των φύλων, για την διεκδίκηση της προσωπικής ταυτότητας, για το δικαίωμα στην πολιτειακή ισότητα, ένα έργο για την κρίση αξιών, τη φύση και τον νόμο. Και πάνω απ' όλα, ένα έργο που, με όπλο το θέατρο και το χιούμορ, δίνει άπειρες δυνατότητες στον ηθοποιό να πρωταγωνιστήσει ως πολιτικό ον στη σκηνή της κωμωδίας. Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος 3 και 4 Αυγούστου Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος Ορέστης του Ευριπίδη Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας Σκηνοθεσία: Γιάννης Αναστασάκης Σκηνικά - Κοστούμια: Γιάννης Θαβώρης Παίζουν οι: Χρίστος Στυλιανού (Ορέστης), Ιωάννα Κολλιοπούλου (Hλέκτρα), Χριστόδουλος Στυλιανού (Μενέλαος), Νικόλας Μαραγκόπουλος (Aγγελιοφόρος) κ.ά. Σημείωμα σκηνοθέτη: Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας Πόσο μπορεί να απαγκιστρωθεί από το έγκλημα μια κοινωνία στηριγμένη σ' αυτό; Τρεις νέοι, ο Ορέστης, η Ηλέκτρα κι ο Πυλάδης, κολυμπούν μέσα στη δίνη του αίματος που τους παρασύρει. Θεοί και άνθρωποι έχουν στήσει μια πλεκτάνη μίσους κι εκδίκησης, όπου η αδελφική αγάπη γίνεται συνενοχή, η φιλική σχέση συναυτουργία, η λαϊκή ετυμηγορία θανατική ποινή. Δεν έχει τέλος αυτός ο πόλεμος. Η πόλη θα καεί. Ο Ευριπίδης γράφει μια τραγωδία για να ξεγυμνώσει την ανθρώπινη ψυχή. Κι όταν συμβεί αυτή η τρομακτική αποκάλυψη, το μόνο που μένει είναι ο... από μηχανής Θεός, που έρχεται όπως πάντα δίχως να τον περιμένει κανείς. Αλλά δεν πιστεύει πια κανείς τα παραμύθια του. Γιάννης Αναστασάκης 10 και 11 Αυγούστου Βάτραχοι του Αριστοφάνη Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου Κίνηση: Σοφία Πάσχου Παίζουν οι: Λάκης Λαζόπουλος, Σοφία Φιλιππίδου, Αντώνης Καφετζόπουλος, Δημήτρης Πιατάς κ.ά. Σημείωμα σκηνοθέτη: Στους Βατράχους ο Αριστοφάνης ξεδιπλώνει στην ορχήστρα μια φαντασμαγορική νέκυια, σαν άλλος Οδυσσέας, που αναζητά τον δρόμο για την ουτοπική Ιθάκη του. Πρέπει κανείς να μάθει τι είναι θάνατος, για να φέρει σε πέρας την ζωή του. Πρέπει να συνειδητοποιήσει η Πόλις τις απουσίες της, για να είναι παρούσα ως Πόλις. Πρέπει να καταβυθιστεί στον ξένο κόσμο του Άδη, για να κατακτήσει την ταυτότητά της. Ο θεός Διόνυσος μασκαρεμένος σε Ηρακλή κατεβαίνει στον Άδη, για να φέρει στη γη τον Ευριπίδη, αφού η Αθήνα δεν έχει πια κανένα μεγάλο ποιητή. Το ταξίδι αυτό, αν και γίνεται μέσα στον επιβλητικό ζόφο του κόσμου των ψυχών, διαθέτει την ευθυμία μιας ψυχαγωγικής περιήγησης, η οποία αγγίζει τα όρια του μεσαιωνικού καρναβαλιού. Ο Διόνυσος δεν κατεβαίνει στον Άδη για να φέρει στον κόσμο ούτε κάποιον παλιό καλό πολιτικό ούτε κάποιον παλιό καλό φιλόσοφο ή στρατηγό. Κατεβαίνει για να φέρει έναν δραματικό ποιητή. Είναι προφανές πως ο Αριστοφάνης θεωρεί την ποίηση και το θέατρο το μόνο φάρμακο που μπορεί να σώσει την χώρα από την παρακμή. Περίεργο πραγματικά, με τα δικά μας δεδομένα. Ο καρναβαλικός Άδης, όπως τον παρουσιάζει ο Αριστοφάνης στους Βατράχους, είναι απόλυτα υγιής, μπροστά στον άρρωστο κόσμο των «σοβαρών» ζωντανών. Και η κωμωδία –με όλα τα ξεκαρδιστικά επεισόδιά της– μετατρέπεται σε μια πολιτική διδασκαλία, που έμελλε να ταξιδέψει ως την εποχή μας. Οι Βάτραχοι είναι ο ίδιος ο άνθρωπος: αμφίβιος, ένας ξένος στεριανός, ένας ξένος θαλασσινός κι όμως παντού σαν στο σπίτι του, έτοιμος να τραγουδήσει, να χορέψει. Το καρναβάλι, η προσπάθεια του Ανθρώπου να βγει από τα όρια του εαυτού του, είναι η κατάκτηση της ταυτότητάς του. Και την ταυτότητα αυτή δεν την εκφράζει ο «ρεαλιστής» Ευριπίδης, αλλά ο επικός «παραμυθάς» Αισχύλος, αυτός που αν και σοβαρός, επιβλητικός ποιητής, στον ποιητικό αγώνα του με τον Ευριπίδη, μπορεί να ξεπερνά τον εαυτό του, να λέει συνεχώς για τον αντίπαλό του: «ληκύθιον απώλεσεν», έκφραση που η έρευνα έχει πλέον ταυτίσει με την έκφραση, «του έπεσε τ' αρχίδι»! Στην παράσταση, ο κόσμος των ζωντανών αργοπεθαίνει μέσα στην αδυναμία του να πλάσει μύθους που θα τους σέβεται – όσο εξωφρενικοί κι αν είναι. Αντίθετα, ο Άδης σφύζει από ζωή, γιατί οι κάτοικοί του, έχοντας διασώσει το προαιώνιο ένστικτο του παιχνιδιού, συνεχίζουν να φαντάζονται και παραμένουν ικανοί να παίρνουν απόσταση από τον εαυτό τους. Κώστας Φιλίππογλου 17 και 18 Αυγούστου Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου σε συνεργασία με τo INDA (Ινστιτούτο Αρχαίου Δράματος του Φεστιβάλ Συρακουσών) Σκηνοθεσία: Γιάννης Κόκκος Η παράσταση θα παρουσιαστεί πρώτα στο 54ο Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου των Συρακουσών (8 Μαΐου - 8 Ιουλίου) και κατόπιν, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Σημείωμα σκηνοθέτη: Η Μάρθα Φριντζήλα Η Μάρθα Φριντζήλα Η τελευταία τραγωδία του Σοφοκλή είναι ένας διαλογισμός πάνω στο ανθρώπινο πεπρωμένο και, ταυτόχρονα, ένας ύμνος στην Αθήνα, την αγαπημένη του πόλη. Κουβαλώντας στους γέρικους ώμους του το βάρος τρομακτικών εγκλημάτων, κυνηγημένος από την πατρίδα του τη Θήβα, ο Οιδίποδας φτάνει ως πρόσφυγας στον Κολωνό, συνοικία των Αθηνών, τόπο της τελευταίας του κατοικίας. Οι θεοί τον έχουν καταδικάσει, οι θεοί τού έχουν υποδείξει τον τόπο της λύτρωσης. Μίασμα ο ίδιος, γίνεται ο ήρωας-προστάτης της πόλης που τον υποδέχεται για λόγους ηθικής αλλά και συμφέροντος. Τραγωδία για τα σύνορα, πραγματικά και μεταφυσικά, για το μυστήριο της ανθρώπινης ελευθερίας παρά την παντοδυναμία των θεών, για την ευθύνη, για τα γηρατειά, για την πολιτική διαχείριση της πόλης, ο Οιδίπους επί Κολωνώ είναι επίσης ένα χαμηλόφωνο ποίημα, ένα πνευματικό ταξίδι. Από τις Συρακούσες στην Επίδαυρο, η παράστασή μας θα μεταφέρει τα βήματα του Οιδίποδα ως το ιερό δάσος των Ερινύων, όπου αποθεώνεται. Γιάννης Κόκκος Σημείωμα Kαλλιτεχνικού Διευθυντή Φεστιβάλ Συρακουσών: Το 2018, το Ινστιτούτο Αρχαίου Δράματος του Φεστιβάλ Συρακουσών θα προσκαλέσει το κοινό στο Ελληνικό Θέατρο των Συρακουσών για τρία έργα που πραγματεύονται το ζήτημα της εξουσίας και θίγουν τον πολυπρόσωπο και μεταβαλλόμενο ρόλο του ήρωα και του τυράννου στην αρχαιότητα, όπως αυτά κορυφώνονται στην τραγωδία ή όπως παρουσιάζονται στην εκφυλισμένη μορφή τους, μέσα από τη φάρσα και τη γελοιοποίηση. Πρόκειται για τα έργα Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή, Ηρακλής του Ευριπίδη και Ιππείς του Αριστοφάνη. Στον Οιδίποδα επί Κολωνώ, μια τραγωδία για τα γηρατειά, ο γηραιός Οιδίποδας επιλέγει τον Κολωνό σαν τόπο ανάπαυσής του, σαν τον τόπο που θα στοιχειώσει ως πνεύμα, έχοντας προηγουμένως περιπλανηθεί ως αποδιοπομπαίος τράγος (Οιδίπους Τύραννος). Το τελευταίο έργο του Σοφοκλή αποτελεί ένα είδος πνευματικού τεκμηρίου: μας δείχνει έναν ολόκληρο πληθυσμό ανθρώπων στο χείλος της καταστροφής. Η τραγωδία αυτή αναστοχάζεται πάνω στα μεγάλα ζητήματα του ανθρώπου: στο μυστήριο της ύπαρξης και στον θάνατο, στη σύγκρουση μεταξύ πολιτικής και θρησκευτικής ηθικής, στη σχέση ανάμεσα στην αντικειμενικότητα της ενοχής και την υποκειμενικότητα της τιμωρίας, στο αναπόδραστο της μοίρας που καθορίζεται από πανίσχυρες δυνάμεις, στην ευθραυστότητα της λογικής και της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Η Αθηνά αντιπροσωπεύει τις προαιώνιες αξίες, όπως είναι η φιλοξενία προς τους ικέτες, η αντίθεση προς τους αλαζόνες, ο σεβασμός προς τους νόμους, η λατρεία των θεών. Η τραγωδία κορυφώνεται με την τελική εξιλέωση του άνδρα που πρώτα ταπεινώθηκε και κατόπιν ανυψώθηκε στην τάξη του ήρωα. Ο Σοφοκλής μάς παραδίδει στίχους απίστευτης καθαρότητας, με πλέον χαρακτηριστικούς αυτούς της υπέροχης ποίησης του χορού, ο οποίος δοξάζει «την καλύτερη κατοικία του κόσμου, τον άδολο Κολωνό». Είναι μεγάλη τιμή για μας να παρουσιάζουμε το έργο Οιδίπους επί Κολωνώ σε σκηνοθεσία του καλλιτέχνη και κοσμοπολίτη διανοούμενου, Γιάννη Κόκκου. Και μάλιστα στο Θέατρο της Επιδαύρου, ξεκινώντας μια συνεργασία πολύτιμη και σημαδιακή, εδραιωμένη στη γεωγραφία της ψυχής που αναδύουν τα πέτρινα θέατρα της Σικελίας και της Ελλάδας. Όπως έχει γράψει και ένας σπουδαίος σύγχρονος συγγραφέας: οι πολιτισμοί που παίρνουν το μέλλον τους στα σοβαρά έχουν σαν βασικό τους μέλημα να διαφυλάσσουν και να κληροδοτούν στους επόμενους την Ομορφιά/το Κάλλος. Roberto Andò Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου 6 και 7 Ιουλίου Ομάδα VASISTAS Χοηφόροι του Αισχύλου (Κύκλος ΟΡΕΣΤΕΙΑ) Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη Δραματουργία: Ομάδα VASISTAS Σύμβουλος δραματουργίας: Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος Σκηνικός χώρος: Εύα Μανιδάκη Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας Μουσική: Jan Van de Engel Βοηθός σκηνοθέτη: Γκέλυ Καλαμπάκα Παίζουν οι: Εύη Σαουλίδου, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Αντώνης Αντωνόπουλος, Ματίνα Περγιουδάκη, Γιάννης Κλίνης, Ελένη Βεργέτη, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη κ.ά. Σημείωμα σκηνοθέτη: «Φωνάζω σε κουφούς; / Ουρλιάζω μάταια σε κοιμισμένους;» Το κορυφαίο θρηνητικό τραγούδι της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Ένα προμελετημένο έγκλημα που στήνεται επί σκηνής με συνενόχους τους θεατές. Επικεντρώνοντας στον χορό του έργου, την παντοδύναμη αυτή φωνή που βρίσκεται συνεχώς παρούσα επί σκηνής, κινεί τα νήματα και οπλίζει το χέρι του φόνου, η ομάδα VASISTAS προσεγγίζει το έργο ως μία βαθειά σύγκρουση των ενστίκτων του ανθρώπου με την κοινωνική του υπόσταση. Ο χορός είναι η μαζική φωνή που παρατηρεί, κατευθύνει και τελικά εξουσιάζει τα πάντα. Είναι η κοινωνική επιταγή που σε στιγμές παίρνει τον πρώτο λόγο και αυτόνομα ορίζει τον ρου της ιστορίας. Τα δύο βασικά πρόσωπα του έργου, οι δύο θύτες, ο Ορέστης και η Ηλέκτρα, μοιάζει να είναι σαν δύο όργανα που δεν έχουν σχεδόν δικαίωμα επιλογής. Κουβαλούν στις πλάτες τους το βάρος του παρελθόντος, υποχρεωμένοι να το ακολουθήσουν. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή μοιάζει αδύνατη. Το μέλλον τους είναι απόλυτα συνυφασμένο με την πράξη του φόνου. Αργυρώ Χιώτη 20 και 21 Ιουλίου Αντιγόνη του Σοφοκλή Μετάφραση - Διασκευή: Νίκος Παναγιωτόπουλος Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ντέλλας Σκηνογραφική επιμέλεια: Ανδρέας Σκούρτης Ενδυματολογική επιμέλεια: Κωνσταντίνα Μαρδίκη Μουσική: Αλέξανδρος Κτιστάκης Σχεδιασμός φωτισμών: Παναγιώτης Λαμπής Videographer - Φωτογραφία - Βοηθός σκηνογράφου: Χρήστος Συμεωνίδης Ερμηνεύει: Επταμελής ομάδα ηθοποιών Σημείωμα σκηνοθέτη: Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος Ο Ετεοκλής έπεσε υπερασπιζόμενος την πατρίδα του. Είναι ήρωας. Ο Ετεοκλής σφετερίστηκε το θρόνο από τον αδελφό του. Ο Πολυνείκης έπεσε πολεμώντας της ίδια του την πατρίδα. Είναι προδότης. Ο Πολυνείκης διεκδίκησε δίκαια το θρόνο που του ανήκε. Ποιος έχει δίκιο; Ο Κρέοντας έχει την ευθύνη της πόλης. Η πόλη έχει ρωγμή. Ο Κρέοντας τηρεί αυτά που διακηρύττει για να επανέλθει η τάξη και η ηρεμία. Η Αντιγόνη έχει την ευθύνη της οικογένειάς της. Και των νεκρών της. Η Αντιγόνη παραβαίνει τους νόμους της πόλης και δημιουργείται χάος και αταξία. Ποιος έχει δίκιο; Στην Αθήνα δεν επιτρέπεται η ταφή σε ιερόσυλους, προδότες και αυτόχειρες. Ο Κρέοντας, από ακριβοδίκαιος άρχοντας και τηρητής των νόμων, μετατρέπεται σε εμμονικό τύραννο και οδηγεί τρία πρόσωπα στην αυτοχειρία. Η Αντιγόνη κηδεύει έναν αδελφό, κάνοντας τη δουλειά που αναλογεί στους άντρες. Ο Κρέοντας θρηνεί πάνω από το πτώμα του γιου του, κάνοντας τη δουλειά που αναλογεί στις γυναίκες. Ποιος είναι το τραγικό πρόσωπο; Κωνσταντίνος Ντέλλας 3 και 4 Αυγούστου Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου Μετάφραση: Νικολέττα Φριντζήλα Σκηνοθεσία: Μάρθα Φριντζήλα Σκηνικό - Μουσική: Βασίλης Μαντζούκης Σχεδιασμός φωτισμού: Felice Ross Κοστούμια - Κατασκευές, μάσκες: Camilo Bentancor Κίνηση: Αμάλια Μπένετ Βοηθοί Σκηνοθέτη: Γιώργος Βουρδαμής Μαυρογένης, Ιωάννα Νασιοπούλου Επιστημονικός συνεργάτης: Ιωσήφ Βιβιλάκης Παίζουν οι: Δημήτρης Καταλειφός (Προμηθέας), Μαρία Κεχαγιόγλου (Ιώ), Γιώργος Βουρδαμής Μαυρογένης (Κράτος), Θεανώ Μεταξά (Βία), Ηλίας Κουνέλλας (Ήφαιστος), Κώστας Βασαρδάνης (Ερμής), Γιώργος Φριντζήλας (Ωκεανός), Fonέs σε διδασκαλία Μαρίνας Σάττι (Χορός των Ωκεανίδων). Στην παράσταση συμμετέχει η χορωδία του Baumstrasse καθώς και σπουδαστές του Αττικού σχολείου και του Λυκείου Επιδαύρου. Σημείωμα σκηνοθέτη: Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου Η παράσταση επικεντρώνεται στη δύναμη του λόγου και στην ρυθμική και μελωδική απόδοση του κειμένου. Για να βρεθεί ο λόγος στο επίκεντρο, αποφεύγουμε την εκφραστική δραματική ερμηνεία και επιμένουμε στην καθαρότητα της εκφοράς και των νοημάτων. Αυτό δεν σημαίνει πως οι ερμηνείες των ηθοποιών στερούνται θεατρικότητας και πάθους. Αντίθετα υποστηρίζονται με τη χρήση μάσκας και υπογραμμίζονται με την μελετημένη σχεδίαση των κινήσεων. Η παράσταση ακολουθεί μία αυστηρή μουσική και κινησιολογική παρτιτούρα που επιτρέπει στον ηθοποιό να εκφραστεί και να εκφράσει μέσα από ένα ορισμένο αισθητικό πλαίσιο. Μάρθα Φριντζήλα Αρχαίο Στάδιο Επιδαύρου 13 και 14 Ιουλίου Ευμενίδες του Αισχύλου (Κύκλος ΟΡΕΣΤΕΙΑ) Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης Σύλληψη - Σκηνοθεσία - Ερμηνεία: Στεφανία Γουλιώτη Καλλιτεχνική Συνεργασία: Σύλβια Λιούλιου Σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Καμαρωτός Video: Dorijan Kolundžija Τεχνική Αλεξάντερ: Βίκη Παναγιωτάκη Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης Σημείωμα σκηνοθέτη: «Αφήστε το φόβο να ζει στην πολιτεία.» Η Στεφανία Γουλιώτη Η Στεφανία Γουλιώτη Στο εγχείρημα αυτό υπάρχει η ανάγκη της καταβύθισης στα άδυτα του ανθρώπινου ψυχισμού, η απόλυτη έκθεση του ονείρου, της ανασφάλειας και των φόβων ενώπιον του κοινού. Είναι η απόπειρα να μπει σε διάλογο το Συνειδητό μέρος της προσωπικότητας με το Ασυνείδητο, το βαθύτερα καταγεγραμμένο. Οι Ερινύες εμφανίζονται ως φόβητρα και ψιθυρίζουν τις επιθυμίες τους, τις αντιδικίες τους, και τότε ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με τη βαθιά αλήθεια πως ο ίδιος είναι οι φωνές αυτές, αυτός περιέχεται σε όλα τα πρόσωπα του έργου και ταυτόχρονα όλα τον περιέχουν. Η παράσταση αυτή είναι μια υποκριτική δοκιμασία με σκοπό να αποκαλυφθεί η αισθητική, όχι της εικονοποίησης, αλλά η ιδανική κατάσταση όπου ο θεατής βλέπει αυτό που ο ηθοποιός φαντάζεται, όχι αυτό που παρουσιάζεται μπροστά του. Είναι κάτι πολύ δύσκολο να συμβεί αλλά όταν επιτευχθεί, θεατής και ηθοποιός συναντιούνται σε ένα αόρατο τοπίο και μοιράζονται μια δυνατή εμπειρία. Στεφανία Γουλιώτη Πολιτισμός Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος Επίδαυρος Φεστιβάλ Tweet Send Mail Πηγή: www.lifo.gr
Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013 18:58

«Ο Τσέχοφ υπερασπίζεται τον Ζολά»

Γράφτηκε από

της Ελένης Κατσιώλη

Παρουσιάζουμε ένα γράμμα από την πολύ σημαντική αλληλογραφία του Τσέχοφ με τον φίλο του Σουβόριν, εκδότη της εφημερίδας Νόβαγια Βρέμια. Η επιστολή είναι γραμμένη στις 6 Φεβρουαρίου 1898, εποχή κατά την οποία ο Τσέχοφ λόγω επισφαλούς υγείας ζει στη Νίκαια, απ’ όπου παρακολουθεί τις εξελίξεις τις σχετικές με την υπόθεση Ντρέιφους, που θα μείνει στην ιστορία ως μελανό σημάδι της δικαιοσύνης.

Το 1894 ο Γάλλος λοχαγός Ντρέιφους, με εβραϊκές ρίζες, κατηγορείται για κατασκοπεία, καθαιρείται από τον γαλλικό στρατό, καταδικάζεται σε ισόβια και στέλνεται στο Νησί του Διαβόλου, στην αποικία καταδίκων της Γαλλικής Γουινέας, για να εκτίσει την ποινή του. Ενώ βρίσκεται εκεί, στη βουλή αρχίζει ένας αγώνας για τη σωτηρία του. Αποδεικνύεται ότι κύκλοι συντηρητικών, μοναρχικών, κληρικών και ανώτερων αξιωματικών χρησιμοποιούν την υπόθεση αυτή για αντιεβραϊκή προπαγάνδα. Και, ω του θαύματος, στις 13 Ιανουαρίου 1898 στη γαλλική εφημερίδα Aurore, του τότε αριστερού δημοσιογράφου Ζορζ Κλεμανσό, δημοσιεύεται η ανοιχτή επιστολή του διάσημου Εμίλ Ζολά με τίτλο «Κατηγορώ!». Στην επιστολή ο Ζολά κατηγορεί τον στρατό για συγκάλυψη, για λανθασμένη καταδίκη και για αθώωση του Εστερχάζι [1] με εντολή του υπουργείου Άμυνας.

Στις 3 Ιανουαρίου 1898 η ρωσική εφημερίδα Νόβαγιε Βρέμια είχε εκφράσει την ανησυχία ότι το εβραϊκό συνδικάτο δεν σταματάει μπροστά σε τίποτε και εξαγοράζει τους πάντες... και εννοεί τον Ζολά. Ο Τσέχοφ έλαβε στη Νίκαια αυτό το φύλλο της εφημερίδας, που έγινε η αιτία για την επιστολή που ακολουθεί.

Παρ’ όλ’ αυτά, η εφημερίδα Νόβαγιε Βρέμια συνέχισε να κατηγορεί τον Ζολά και στις 13 Μαρτίου γράφει: «Στο εσωτερικό της χώρας, η μετριοπαθής δημοκρατική κυβέρνηση κατάφερε να εξασφαλίσει ηρεμία και δικαιοσύνη στην πολιτική ζωή, αντιμετωπίζοντας ακόμη και την απρόσμενα ξεσηκωμένη τρομερή προπαγάνδα από εχθρούς για την υπόθεση Ντρέιφους, στην οποία οι Εβραίοι καπιταλιστές βρήκαν υποστήριξη στους ακραίους ριζοσπάστες και στους σοσιαλιστές, που φαντάστηκαν ότι τους παρουσιάστηκε η ευκαιρία για να ανατρέψουν το υπουργείο, στο οποίο απευθύνουν μέχρι και σήμερα θριαμβευτικά τις επιθέσεις τους που όμως αποκρούονται. Στην υπόθεση Ντρέιφους, ο πρωθυπουργός ρίσκαρε πάρα πολλά, γιατί στο ίδιο του το κόμμα υπήρχαν αρκετοί μετριοπαθείς Ρεπουμπλικάνοι που είτε είχαν εξάρτηση από Εβραίους χρηματιστές, είτε είχαν ενοχλήσεις από τους υπερασπιστές του Ντρέιφους και τους υποστηρικτές του κυρίου Εμίλ Ζολά».

Στις 23 Μαρτίου 1898 ο δημοσιογράφος αναφέρει: «Το δικαστήριο υπερασπίστηκε την τιμή του γαλλικού στρατού αλλά εισέπραξε μια τεράστια δυσφήμηση. Αυτό το δικαστήριο σταμάτησε τη θρασεία εβραϊκή προπαγάνδα και εξάρθρωσε το κακεντρεχές σχέδιο ενός συνδικάτου πολλών εκατομμυρίων. Κανένας από τους αντιπάλους του Ζολά δεν δημοσίευσε για να επισημάνει την ψευδή προπαγάνδα του, είτε επειδή δεν ήθελε είτε επειδή δεν μπορούσε, έτσι ώστε ο διάσημος συγγραφέας να εξοικειωθεί με το κελί στη φυλακή της Αγίας Πελαγίας για την αδιακρισία του, την υπέρμετρη φιλοδοξία και τις αυταπάτες».

Ακολουθεί η επιστολή-απάντηση του Τσέχοφ στον Σουβόριν για το άρθρο της 3 Ιανουαρίου 1898, στον γνωστό ευγενικό, λεπτό και ήπιο τόνο του, που όμως υπερασπίζεται με σθένος την αδικία εις βάρος του Ζολά.

«6 Φεβρουαρίου, Νίκαια,

Πρόσφατα διάβασα στην πρώτη σελίδα της Νόβαγε Βρέμια την εντυπωσιακή ανακοίνωση για την έκδοση του Κοσμόπολις με το διήγημά μου “Σε επίσκεψη”. Καταρχήν, ο τίτλος του δεν είναι “Σε επίσκεψη” αλλά “Σε φίλους”. Δεύτερον, ένα τέτοιο σχόλιο με ενοχλεί επειδή, προφανώς, το διήγημα αυτό δεν είναι τόσο εντυπωσιακό, είναι ένα από αυτά που γράφονται εύκολα μέσα σε μια ημέρα.

Γράφετε ότι σας εξόργισε ο Ζολά [2], αλλά όλοι εδώ έχουμε το συναίσθημα σαν να γεννήθηκε ένας νέος, καλύτερος Ζολά. Με αυτή τη διαδικασία, σαν να καθαρίστηκε με νέφτι από τους εξωτερικούς λιπαρούς λεκέδες και τώρα φάνηκε μπροστά στους Γάλλους με την πραγματική του λάμψη, με καθαρότητα και ηθικό ανάστημα που δεν υποψιαζόμασταν. Παρακολουθείτε ένα σκάνδαλο από την έναρξή του. Η καθαίρεση του Ντρέιφους, δίκαια ή άδικα, προξένησε σε όλους (σε αυτούς, αν θυμάμαι, ήσασταν κι εσείς) μια θλιβερή εντύπωση. Αξιοσημείωτο είναι ότι τη στιγμή της καθαίρεσης, ο Ντρέιφους συμπεριφέρθηκε σαν ένας αξιοπρεπής, καλά πειθαρχημένος αξιωματικός, ενώ οι εκεί παριστάμενοι, για παράδειγμα οι δημοσιογράφοι, φώναζαν: “Βούλωσ’ το Ιούδα!”, δηλαδή συμπεριφέρονταν ηλίθια και αναξιοπρεπώς. Όλοι όσοι επέστρεφαν από την καθαίρεση ήταν ανικανοποίητοι και μπερδεμένοι. Ιδιαίτερα δυσαρεστημένος ήταν ο δικηγόρος υπεράσπισης του Ντρέιφους, ο Ντεμάνζ [3], ένας έντιμος άνθρωπος, ο οποίος ακόμα και την ώρα της ακροαματικής διαδικασίας αισθανόταν ότι στα παρασκήνια εξυφαινόταν κάτι άσχημο, και στη συνέχεια οι ειδικοί γραφολόγοι, για να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν έκαναν λάθος, μιλούσαν μόνο για τον Ντρέιφους, και τριγύριζαν πέρα δώθε στο Παρίσι λέγοντας ότι ήταν ένοχος… Ο ένας από αυτούς τους ειδικούς, ο συντάκτης αυτού του τερατωδώς γελοίου σχεδίου, αποδείχτηκε ότι ήταν τρελός, ενώ οι άλλοι δύο ήταν ανόητοι. Θέλοντας και μη, αναγκάστηκαν να καταθέσουν σχετικά με το Γραφείο Πληροφοριών του Υπουργείου Αμύνης, για αυτό το στρατιωτικό συμβούλιο που ασχολιόταν με τη σύλληψη κατασκόπων, και με ανάγνωση ξένων επιστολών, και αναγκάστηκαν να πουν ότι ο αρχηγός του γραφείου Ζάντχερ [4] έπασχε από μια προοδευτική παράλυση, ο Πάτι ντε Κλαμ [5] αποδείχτηκε κάπως σαν τον Βερολινέζο Φον Τάους [6], ενώ ο Πικάρ [7] έφυγε αναπάντεχα, μυστικά και σκανδαλωδώς. Λες και έγινε επίτηδες, αποκαλύφθηκε μια ολόκληρη σειρά από χονδροειδή δικαστικά λάθη. Επαληθεύτηκε σιγά σιγά ότι στην πραγματικότητα η καταδίκη του Ντρέιφους βασίστηκε σε ένα μυστικό έγγραφο, το οποίο ούτε στον εναγόμενο επιδείχθηκε ούτε και στον συνήγορό του, και οι άνθρωποι της αστυνομίας είδαν σε αυτό μια βαθιά παραβίαση του δικαίου. Αυτή η επιστολή, είτε ήταν από τον Γουλιέλμο [8] είτε από τον ίδιο τον Θεό, θα έπρεπε να τη δείξουν στον Ντεμάνζ. Ο καθένας άρχισε να κάνει εικασίες για το περιεχόμενο της επιστολής. Άρχισαν φήμες. Ο Ντρέιφους είναι αξιωματικός, ανησυχούσαν οι στρατιωτικοί∙ ο Ντρέιφους είναι Εβραίος, ανησυχούσαν οι Εβραίοι... Άρχισαν να μιλάνε για τον μιλιταρισμό, για τον ιουδαϊσμό. Και άνθρωποι τόσο βαθιά ανυπόληπτοι, σαν τον Ντριμόν [9], σήκωσαν κεφάλι. Φτιάχτηκε σιγά σιγά η σούπα με το υλικό του αντισημιτισμού, από την οποία ερχόταν μυρουδιά σφαγείου. Όταν δεν συμφωνούμε με κάτι, τότε ψάχνουμε αιτίες έξω από εμάς και σύντομα τις βρίσκουμε: "Είναι ο Γάλλος που φταίει [10], είναι οι Εβραίοι, είναι ο Γουλιέλμος...". Το κεφάλαιο, ο μπαμπούλας, οι μασόνοι, τα συνδικάτα, οι Ιησουίτες – αυτά είναι φαντάσματα, αλλά πόσο διευκολύνουν την ανησυχία μας! Και, φυσικά, είναι κακά σημάδια. Αφού οι Γάλλοι μιλούσαν για ιούδες και συνδικάτα, αυτό σημαίνει ότι αισθάνονταν άσχημα, ότι τους έχει μπει το σκουλήκι, έτσι που να χρειάζονται αυτά τα φαντάσματα για να ηρεμήσουν την ταραγμένη συνείδησή τους. Μετά, αυτός ο Εστερχάζι, ο μονομάχος αλά Τουργκένιεφ, ο ξεδιάντροπος, ύποπτος από καιρό, άνθρωπος ανυπόληπτος στους φίλους, που ο γραφικός του χαρακτήρας είχε εντυπωσιακή ομοιότητα με του εγγράφου Μπορντερό, του γράμματος αυτού του ξεδιάντροπου, άρχισε τις απειλές, τις οποίες για κάποιο λόγο δεν πραγματοποίησε, και, εντέλει, το Δικαστήριο έβγαλε απολύτως μυστικά ότι το παράξενο έγγραφο Μπορντερό [11] έχει μεν τον γραφικό χαρακτήρα του Εστερχάζι, αλλά δεν έχει γραφτεί από το χέρι του... Και το εκρηκτικό υλικό συσσωρεύτηκε, άρχισε να υπάρχει μια μεγάλη ένταση, μια καταθλιπτική πνιγηρότητα. Η μάχη στη βουλή ήταν ένα γεγονός εντελώς εκνευριστικό, ακριβώς μια υστερική συνέπεια αυτής της έντασης [12]. Η επιστολή του Ζολά καθώς και η πορεία της δίκης είναι γεγονότα που ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Τι τα θέλετε; Πρώτοι έπρεπε να χτυπήσουν τον κώδωνα του κινδύνου οι σημαντικότεροι άνθρωποι του έθνους, όπως και έγινε. Πρώτος μίλησε ο Scherer-Kestner [13], για τον οποίο όσοι Γάλλοι τον γνωρίζουν (κατά τα λεγόμενα του Κοβαλέφσκι) λένε ότι είναι καθαρός “σαν τη λεπίδα του ξίφους του”. Δεύτερος μίλησε ο Ζολά. Και να που τώρα τον κατακρίνουν.

Ναι, ο Ζολά δεν είναι Βολταίρος, ούτε και όλοι εμείς είμαστε Βολταίροι, όμως υπάρχει τέτοια συσσώρευση συμπτώσεων στη ζωή, που η μομφή ότι δεν είμαστε Βολταίροι είναι η λιγότερο κατάλληλη [14]. Θυμηθείτε τον Κορολένκο, ο οποίος υπερασπίστηκε τους ανιμιστές του Μουλτανόφσκι και τους έσωσε από τα κάτεργα [15]. Και ο δρ Χάας [16] δεν είναι Βολταίρος, παρ’ όλ’ αυτά η θαυμάσια ζωή του κύλησε και τελείωσε με μεγάλη επιτυχία.

Γνωρίζω την υπόθεση από τη στενογραφημένη έκθεση και δεν είναι καθόλου έτσι όπως τα λένε οι εφημερίδες, για μένα ο Ζολά είναι καθαρός. Το κύριο είναι πως είναι ειλικρινής, δηλαδή διαμορφώνει την άποψή του μόνο με ό,τι βλέπει και όχι με φαντάσματα, όπως άλλοι. Και οι ειλικρινείς άνθρωποι μπορούν να κάνουν λάθη, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, αλλά αυτά τα λάθη κάνουν λιγότερο κακό απ’ ό,τι η υποκριτική περίσκεψη, η προκατάληψη ή οι πολιτικές σκοπιμότητες. Έστω ότι ο Ντρέιφους είναι ένοχος, όμως και ο Ζολά έχει δίκιο, επειδή δουλειά του συγγραφέα δεν είναι να καταδικάζει, να διώκει, αλλά να υπερασπίζεται τους ενόχους, μιας και έχουν ήδη καταδικαστεί και εκτελούν την ποινή. Θα πουν, και η πολιτική; Και τα συμφέροντα του κράτους; Όμως οι μεγάλοι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες θα πρέπει να ασχολούνται με την πολιτική τόσο όσο είναι αναγκαίο για να προφυλαχτούν από αυτήν. Οι κατήγοροι, οι εισαγγελείς, οι χωροφύλακες και χωρίς τους συγγραφείς είναι υπεραρκετοί. Στους συγγραφείς ταιριάζει καλύτερα ο ρόλος του Παύλου παρά του Σαούλ [17]. Και όποια κι αν είναι η ετυμηγορία, ο Ζολά θα εξακολουθεί να βιώνει τη χαρά της ζωής μετά τη δίκη, τα γεράματά του θα είναι χαρούμενα γεράματα, και θα πεθάνει αν όχι με ήρεμη συνείδηση, τουλάχιστον με ελαφριά.

Οι Γάλλοι έχουν συντριβεί και αρπάζονται από κάθε λογής παρηγοριά και κάθε λογής σοβαρή επίπληξη που έρχεται από το εξωτερικό. Να γιατί έχει τόση επιτυχία εδώ η επιστολή του Μπιενστέρνα [18] και το άρθρο του δικού μας Ζακρέφσκι (το οποίο διαβάσαμε εδώ στην εφημερίδα Νόβαστι), και επειδή είναι υβριστική η στάση εναντίον του Ζολά, αυτό σημαίνει ότι κάθε μέρα όσα σερβίρει ο κίτρινος τύπος τού προκαλούν μια μικρή πίεση. Κι όσο κι αν εκνευρίζουν τον Ζολά, όμως εμφανίζεται στο γαλλικό δικαστήριο με υγιές πνεύμα, και εξαιτίας αυτού οι Γάλλοι υπερηφανεύονται γι’ αυτόν και τον αγαπούν, παρόλο που μέσα στην απλοϊκότητά τους χειροκροτούν τους στρατηγούς οι οποίοι τους τρομοκρατούν πότε με στράτευση και πότε με πόλεμο.

Βλέπετε, τι μεγάλο γράμμα! Εμείς εδώ έχουμε άνοιξη, νιώθουμε σαν το Πάσχα στην Ουκρανία: ζεστά, ηλιόλουστα, καμπάνες, αναπολείς το παρελθόν. Ελάτε! Να σας πω, παρεμπιπτόντως, ότι θα παίξει η Ντούζε.

Γράφετε ότι δεν φτάνουν τα γράμματά μου. Λοιπόν; Θα σας τα στέλνω συστημένα.

Σας εύχομαι καλή υγεία και ό,τι καλύτερο. Χαιρετώ ταπεινά την Άννα Ιβάνοβνα, τη Νάστια και τον Μπορ.

Το χαρτί είναι των εκδόσεων “Le petit Nièois”.

Δικός σας
Τσέχοφ»

Σημειώσεις
[1] Charles Marie Ferdinand Walsin Esterhazy (1847-1923), αξιωματικός του γαλλικού στρατού και, όπως αποδείχτηκε, κατάσκοπος των Γερμανών.
[2] Εμίλ Ζολά, συνήγορος του Ντρέιφους στη δίκη του που διεξήχθη στο Παρίσι από 7-23 Φεβρουαρίου 1898.
[3] Edgar Demange (1841-1925).
[4] Η κατασκοπεία ήταν μια νέα δραστηριότητα στο τέλος του 19ου αιώνα. Επικεφαλής ήταν ο αντισυνταγματάρχης Ζάντχερ, απόφοιτος από τη Σαιν-Συρ, Αλσατός από τη Μυλούζη και ορκισμένος αντισημίτης. Η αποστολή του ήταν σαφής: να πάρει πληροφορίες για τους πιθανούς εχθρούς της Γαλλίας και να τις τροφοδοτήσει με ψευδή στοιχεία.
[5] Για να εξουδετερωθεί ο Ντρέιφους με το έγγραφο bordereau έπρεπε να συγκριθεί με τη γραφή του, αλλά δεν υπήρχε κανείς αρμόδιος στον Γενικό Επιτελείο για να αναλύσει το γράψιμο. Στη συνέχεια εμφανίστηκε ο Patyde Clam, ένας εκκεντρικός άνθρωπος που υπερηφανευόταν ότι είναι ειδικός στη γραφολογία.
[6] Ο αρχηγός της μυστικής αστυνομίας του Βερολίνου Φον Τάους εξαγόρασε τον δημοσιογράφο Λιούτσεφ και εκείνος τύπωσε το συκοφαντικό, δυσφημιστικό άρθρο. Στρατιωτικός ανακριτής για την υπόθεση Ντρέιφους ήταν ο Paty de Clam, σύμφωνα με τον Εμίλ Ζολά στο φυλλάδιο «Κατηγορώ!...», τον οποίο ονομάζει «βασικό ένοχο του φοβερού λάθους της δικαιοσύνης». Αλλά ο Ζολά, όπως και ο Τσέχοφ, δεν γνώριζε ότι η ανάκριση είχε οδηγηθεί σε λάθος μονοπάτι εξαιτίας του αντισυνταγματάρχη Απρί, φίλου του Εστερχάζι, που ήταν ταγματάρχης του γαλλικού στρατού και κατάσκοπος των Γερμανών, το έγκλημα του οποίου αποδόθηκε στον Ντρέιφους.
[7] Marie Georges Picquart (1854-1914), Γάλλος στρατιωτικός και υπουργός Αμύνης. Έγινε γνωστός από την υπόθεση Ντρέιφους. Ο Πικάρ αναγκάστηκε να παραιτηθεί από επικεφαλής της γαλλικής αντικατασκοπείας, όταν αναφέρθηκε στην αθωότητα του Ντρέιφους.
[8] Γουλιέλμος Β΄, αυτοκράτορας της Γερμανίας.
[9] Édouard Drumont (1844-1917), δημοσιογράφος, ιδρυτής της εφημερίδας La Libre Parole, εθνικιστής, αντισημίτης.
[10] Απόσπασμα από τον Επιθεωρητή του Γκόγκολ.
[11] Πρόκειται για τις αναφορές των κατασκόπων.
[12] Η μάχη στη Βουλή μεταξύ σοσιαλιστών και των συντηρητικών βουλευτών διεξήχθη στις 22 Ιανουαρίου 1898 κατά την αγόρευση του Ζορές για την υπεράσπιση του Ζολά.
[13] Auguste Scheurer-Kestner (1833-1899), Αλσατός πολιτικός.
[14] Ο Βολταίρος υπερασπίστηκε τον προτεστάντη Ζαν Καλάς που τάχα σκότωσε τον γιο του για θρησκευτικούς λόγους. Ο εκτελεσμένος στον τροχό Καλάς αποκαταστάθηκε μετά θάνατο. Ο Σουβόριν με τα άρθρα του επιτέθηκε στον Ζολά, λέγοντας: «Οι δάφνες του Βολταίρου δεν αφήνουν τον Εμίλ Ζολά να κοιμηθεί», «Ο Εμίλ Ζολά ... απέχει από το ολοκληρωμένο μυαλό του Βολταίρου».
[15] Ο Κορολένκο έκανε προσφυγή για να υποστηρίξει τους ανιμιστές που κατηγορούνταν για δολοφονία φτωχών με σκοπό την τελετουργική ανθρωποφαγία. Τα άρθρα του γι’ αυτό το θέμα δημοσιεύθηκαν το 1895-1896 σε διάφορες εφημερίδες.
[16] Friedrich-Joseph Haass (1780-1853), Γερμανός γιατρός, εγκατεστημένος στη Μόσχα, φιλάνθρωπος, γνωστός με το όνομα «ο άγιος γιατρός». Μέλος του Συμβουλίου των φυλακών και προϊστάμενος γιατρός των φυλακών της Μόσχας. Βοήθησε στην καλυτέρευση της υγείας των κρατουμένων.
[17] Σύμφωνα με το ευαγγέλιο, ο Σαούλ από διώκτης των μαθητών του Ιησού, έγινε ο Απόστολος Παύλος.
[18] Η χαιρετιστήρια επιστολή που απέστειλε ο Νορβηγός συγγραφέας Μπγιορν Μπιενστέρνα στον Εμίλ Ζολά, ανατυπώθηκε στις 12 Ιανουαρίου του 1898 στην εφημερίδα Νέα και Συνάλλαγμα, No 12. Ο Τσέχοφ μιλάει για τη διεθνή υποστήριξη της θέσης του Ζολά στην υπόθεση Ντρέιφους, με την οποία έρχεται σε αντιπαράθεση η Νόβαγιε Βρέμια. Ο Τσέχοφ μαρτυρεί για την επιτυχία που είχε στους Γάλλους το άρθρο του Ζακρέφσκι καθώς και η επιστολή του Μπιενστέρνα, στην οποία του έγραφε ότι ολόκληρη η Ευρώπη θαυμάζει την πράξη του.

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015 08:59

Κορνήλιος Καστοριάδης: «Εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο!»

Γράφτηκε από

 

Του Νίκου Ξένιου

Ακρογωνιαίος λίθος της σκέψης του Καστοριάδη υπήρξε η έννοια της αυτονομίας.

Στον βαθμό που μιλάμε για δημοκρατία, υποστήριζε πάντα ο Καστοριάδης, πρέπει να εννοούμε ένα πολίτευμα που αποβλέπει στην κοινωνική και στην ατομική αυτονομία.

Το βιβλίο με τίτλο Για τον Κορνήλιο Καστοριάδη: «είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας» με επιμέλεια, προλογικό σημείωμα και μετάφραση της Τέτας Παπαδοπούλου επανεκδίδεται, αναθεωρημένο, από τις εκδόσεις Κριτική.

ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Έγκλημα στην άγονη γη των Χάιλαντς

Του Μάνου Μπονάνου

Για το μυθιστόρημα του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ «Το ματωμένο του έργο» (μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου, εκδ. Μεταίχμιο).

Τα ποιητικά αγάλματα του Στέφαν Γκεόργκε

Της Διώνης Δημητριάδου

Για την ανθολογία από το έργο του Stefan George «Ποιήματα και πεζά» (εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια Γιώργος Βαρθαλίτης, εκδ. Gutenberg).

Στην Πρέβεζα του Καρυωτάκη, του Εμφυλίου, της μνήμης

Του Δημήτρη Χριστόπουλου

Για το μυθιστόρημα του Βαγγέλη Αυδίκου «Οι τελευταίες πεντάρες» (εκδ. Ταξιδευτής).

ΑΠΟΨΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Τα 3 Φ της αναγνωστικής αξιολόγησης

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Για να αξιολογήσουμε ένα βιβλίο, είτε για προσωπική χρήση είτε για κριτικούς λόγους, πρέπει να...

«Στα παλιά μου τα παπούτσια την έχω την κορυφή»

Του Κώστα Αγοραστού

Με αφορμή το νέο της βιβλίο «Τι έμαθα περπατώντας στον κόσμο» (εκδ. Καστανιώτη) μιλήσαμε για ταξίδια, φιλοδοξίες και τις «φυλές» του βουνού!

Μνήμη Δημήτρη Πετσετίδη

Επιμ. Απόστολος Σκλάβος

Για την εκδήλωση αποδοχής της δωρεάς προτομής του Δημήτρη Πετσετίδη (1940-2017), στο Μουσείο Νεότερης Σπάρτης.

ΠΟΙΗΣΗ

ΠΟΙΗΣΗ

ΠΟΙΗΣΗ

«Χύνω πολύ ιδρώτα / για να γίνω η λέξη σου»

Του Γιώργου Δελιόπουλου

Για την ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη «Λίγη φθορά για γούρι» (εκδ. Γαβριηλίδης).

Διαβάζοντας Ολιβέριο Χιρόντο στο τραμ

Της Άλκηστης Σουλογιάννη

Για την ποιητική συλλογή του Oliverio Girondo «Είκοσι ποιήματα για να διαβαστούν στο τραμ» (εισαγωγή-επιμέλεια μετάφρασης Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, εκδ. Σαιξπηρικόν).

«Στο πιάτο, να κεράσεις το μυαλό σου»

Του Χρήστου Αρμάντο Γκέζου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου «η απουσιολόγος» (εκδ. Θράκα).

ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

ΦΑΚΕΛΟΣ ΠΟΙΗΣΗ

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ

Σεράγεβο, Ιρλανδία, Αφρική: όπου γης και κόλαση

Του Μιχάλη Πιτένη

Για το μυθιστόρημα της Edna O’ Brien «Μικρές κόκκινες καρέκλες».

Προβλήματα της σημερινής ποίησης

Του Κώστα Κουτσουρέλη

Δέκα άρθρα για την κατάσταση της ποιητικής τέχνης σήμερα, για τα χρόνια προβλήματα και τις μελλοντικές της προκλήσεις.

Διαβάζοντας με την Κάτια Αρφαρά

Επιμ. Κώστας Αγοραστός

H Καλλιτεχνική Διευθύντρια Θεάτρου / Χορού της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση απαντά σε 21 κλασικές ή αναπάντεχες βιβλιοφιλικές ερωτήσεις.

ΜΟΥΣΙΚΗ

ΣΙΝΕΜΑ

ΣΙΝΕΜΑ

7ο Πανόραμα Ελληνικής Τζαζ στη Στέγη

Επιμ. Λεωνίδας Καλούσης

20 μουσικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό, 5 μουσικά σχήματα και 3 νύχτες εκρηκτικής τζαζ στο 7ο Πανόραμα Ελληνικής Τζαζ στη Στέγη.

Εναλλαγές της λίμπιντο σε μεγάλη οθόνη

Της Εύης Λαμπροπούλου

Φεμινισμός και ηδονοβλεψία στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Η δηλητηριώδης κωμωδία του Γιώργου Λάνθιμου

Του Νίκου Ξένιου

Κριτική ανάλυση και αποτίμηση της ταινίας «Ο θάνατος του ιερού ελαφιού» του Γιώργου Λάνθιμου.

ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015 08:57

31 +1 καλά βιβλία για παιδιά κι εφήβους

Γράφτηκε από
Στη μνήμη του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ο οποίος γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1805, η IBBY, η Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα, διοργανώνει εκστρατεία για την προώθηση του βιβλίου στα παιδιά. Και φέτος, με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα Παιδικού Βιβλίου αλλά και τον ερχομό των ημερών ξεκούρασης του Πάσχα, επιλέγουμε και προτείνουμε βιβλία για παιδιά και εφήβους από την πρόσφατη βιβλιοπαραγωγή. Καλές αναγνώσεις, σε μικρούς και μεγάλους. 

Της Ελένης Κορόβηλα

1 βιβλίο για να αρχίσει από νωρίς το παιχνίδι της ανάγνωσης 

Η μύηση στον κόσμο του βιβλίου ξεκινά από πολύ νωρίς. Το άγγιγμα του χαρτιού, το γύρισμα των σελίδων, το τσαλάκωμά τους καμιά φορά, εξοικειώνει τα παιδιά με ένα σύμπαν από το οποίο θα δουν προοδευτικά να ξεπηδούν διασκεδαστικές ιστορίες, εντυπωσιακές πληροφορίες, ρομαντικές και ηρωικές περιπέτειες. Θα μπορούσαν και χωρίς αυτό το σύμπαν, αλλά έτσι θα ζήσουν και θα αναπτυχθούν με πιο πολλές διεξόδους, πιο πολλά ερεθίσματα, μεγαλύτερη συντροφιά έχοντας από νωρίς κάνει το βιβλίο φίλο τους. Η αρχή μπορεί να γίνει ιδανικά μέσω εικονοβιβλίων. Οι επιλογές δεν είναι λίγες και αρκετές από τις προτάσεις των Ελλήνων εκδοτών είναι εξαιρετικές. Πρόκειται κυρίως για βιβλία ξένων δημιουργών. Σε αυτή την ανοιξιάτικη επιλογή βιβλίων, ξεχωρίσαμε ένα. 

kokkino vreite to lathosΤα μικρά παιδιά διασκεδάζουν πολύ με τα παιχνίδια ταξινόμησης, τους αρέσει να βρίσκουν λάθη και να τα διορθώνουν, «εισβολείς» και να τους στέλνουν στη θέση τους ενώ οξύνουν την παρατηρητικότητα τους και οργανώνουν τη σκέψη τους. Βρείτε το λάθος (εκδ. Κόκκινο), καλεί τα παιδιά να κάνουν ο εικονογράφος Μπαστιέν Κοντρέρ. Χρησιμοποιώντας μόνο δύο χρώματα και τις αποχρώσεις τους δημιούργησε ένα βιβλίο μεγάλης καλαισθησίας. Οι μικροί αναγνώστες καλούνται να εντοπίσουν τι δεν πάει καλά σε κάθε ένα από τα 32 δισέλιδα του βιβλίου. Σχήματα και χρώματα μπερδεύουν με έξυπνο τρόπο τα παιδιά, ανακατεύουν τα είδη και τα αντικείμενα, προκαλούν το γέλιο και ταυτόχρονα δίνουν περιθώριο σε μεγάλη ελευθερία σκέψης καθώς και πολλές αφορμές για κάθε λογής συζήτηση που μπορεί να φανταστεί το παιδί κι όποιος το συνοδεύει στο παιχνίδι. Στο τέλος του βιβλίου, περιμένει τα παιδιά ένα μικρό, δημιουργικό δωράκι για να συνεχίσουν το παιχνίδι. 

 

 

12 + 1 βιβλία για παιδιά από 3 έως 6 ετών  

ikaros paidi apo vivlia

Στην ιδανική χώρα της φαντασίας όπου όλα μπορούν να συμβούν, ζει Ένα παιδί από βιβλία (εκδ. Ίκαρος), ένα κοριτσάκι φτιαγμένο από τις σελίδες των βιβλίων το οποίο ζει τη δική του περιπέτεια. Ο σπουδαίος Ιρλανδός δημιουργός βιβλίων για παιδιά Oliver Jeffers συνθέτει μια ελεγεία στην αφήγηση αποτίοντας φόρο τιμής στην κλασσική λογοτεχνία που γαλούχησε και γαλουχεί αναγνώστες παλιότερων και νέων γενιών.

 

 

livanis fyshthsΤο δώρο των παραμυθιών κάνει στα παιδιά και Ο φυσητής των ονείρων (εκδ. Λιβάνη), των Bernard Tulliot και Thibault Prugne. Από το νησί Μουράνο, εκεί όπου φημισμένοι τεχνίτες δίνουν πνοή στο γυαλί κατασκευάζοντας με τη δύναμη της αναπνοής το περιβάλλον των ονείρων.

patakis mvraΤα μικρά παιδάκια ηλικίας 3 έως 6 ετών αναρωτιούνται συχνά Από πού έρχονται τα μωρά; (εκδ. Πατάκη). Ένα βιβλίο για να διαβαστεί τη γλυκιά ώρα πριν την καληνύχτα και να βοηθήσει μαμάδες και μπαμπάδες να μιλήσουν στα παιδιά τους για το ανεπανάληπτο θαύμα της δικής τους γέννησης αλλά και των μεγαλύτερων ή μικρότερων αδελφών τους. 

 

 

 

 

kokkinoΈνα άλλο επιτακτικό ερώτημα για τα παιδάκια που αποκτούν αδελφάκι είναι, εκτός από το εύλογο από πού ήρθε το μωρό, κάτι πιο ανησυχητικό για τα ίδια: τι θέση θα πάρει τελικά στη ζωή τους και πόσα πράγματα θα πρέπει στο εξής να μοιράζονται. Η αγαπημένη μου αδελφούλα της Asrtid Desbordes, (εκδ. Κόκκινο) ξεκαθαρίζει την κατάσταση με γλυκό τρόπο, ευθύτητα και απεριόριστη αγάπη που ποτέ δεν διαιρείται αλλά πάντα πολλαπλασιάζεται. 

ikaros pio megalo vivlioΚι αφού τα πράγματα έχουν μπει στη θέση τους κι έχουμε αφηγηθεί από πού έρχονται τα μωρά και ότι δεν έρχονται ως κατακτητές είναι ώρα να μιλήσουμε για τη δομή μέσα στην οποία μεγαλώνουν τα παιδιά που μπορεί να μην είναι πάντα αυτή που έχουμε συνηθίσει και που όλο και συχνότερα μπορεί να μην μοιάζει απολύτως με των άλλων παιδιών. Το πιο μεγάλο βιβλίο για τις οικογένειες των Mary Hoffman και Ros Asquith (εκδ. Ίκαρος), με αφετηρία ότι μοναδικό απαραίτητο κι αναντικατάστατο συστατικό για να υπάρχει και να λειτουργεί μια οικογένεια είναι η αγάπη, περιγράφει όλες τις πιθανές εκδοχές οικογενεικής δομής. Ένα βιβλίο ευχάριστο στην ανάγνωση και ιδιαίτερα χρήσιμο για να αρχίσουν μεγάλες οικογενειακές συζητήσεις.

patakis den iliopoulosΣυζητήσεις, εσωτερικές ή οικογενειακές, θα ξεκινήσουν και με την ανάγνωση βιβλίων που εξοικειώνουν τα μικρά παιδιά με την ιδέα πως αν και δεν έχουν όλα τα παιδιά ίσες ευκαιρίες και όμοια εφόδια, έχουν όλα ίσα δικαιώματα. Να δώσει, λοιπόν, τα εργαλεία που θα αντιστρέψουν το αρνητικό πρόσημο που το μόριο Δεν (εκδ. Πατάκη) υψώνει ως τείχος στις ζωές μικρών παιδιών επιχειρεί η ιστορία του Βαγγέλη Ηλιόπουλου για τη δύναμη της φιλίας και την ευεργετική επίδραση της αγάπης. Εξαιρετικά εικονογραφημένο από την Έφη Λαδά, το βιβλίο αποτελεί μέρος μιας τριλογίας που θα ολοκληρωθεί τον επόμενο χρόνο. 

epomenos stathmos akimΜε οδηγό την θέληση για ελευθερία και εφόδιο τη ζεστασιά της αγάπης της οικογένειάς του, Ο Ακίμ τρέχει (εκδ. Επόμενος Σταθμός) για να συναντηθεί με τη νέα του ζωή σε έναν ξένο τόπο. Ο Ακίμ είναι ένα προσφυγόπουλο, θύμα του πολέμου, που ξεκινά την περιπέτειά του μόνος. Η Κλωντ Ντιμπουά εξιστορεί τις περιπέτειες ενός ασυνόδευτου παιδιού ευαισθητοποιώντας τα παιδιά της Ευρώπης για τις ανάγκες που έχουν οι συνομίλικοί τους από τις χώρες της Μέσης Ανατολής.

livanis fteroΓια τις ανάγκες, τις ανησυχίες, τους φόβους αλλά και τις ανακαλύψεις και τις μικρές χαρές των παιδιών μεταναστών μιλά επίσης το βιβλίο της Μαξίν Τροτιέ σε εικονογράφηση Ιζαμπέλ Αρσενό Φτερό στον άνεμο (εκδ. Λιβάνη). Ένα κοριτσάκι, η Άννα, το μικρότερο παιδί μιας οικογένειας μεταναστών από κάποια πολύπαθη χώρα του Νότου, φτάνει με την οικογένειά της στον πλούσιο Βορρά. Η μικρή αναζητά πατρίδα, ρίζες, θέλει να πάψει να μεταφέρεται εδώ κι εκεί σαν φτερό στον άνεμο. 

patakis fterakiΚι ενώ άλλα φτεράκια καίγονται από την επιθυμία να βγάλουν ρίζες και να στεριώσουν σε έναν τόπο, άλλα περιμένουν μ' αγωνία τον άνεμο να φυσήξει για να τα οδηγήσει σε ανάλαφρες περιπέτειες. Το φτεράκι και το μικρό του ξε-πέταγμα στον κόσμο (εκδ. Πατάκη) είναι η ιστορία που αφηγείται η Βάσια Παρασκευοπούλου σε εικονογράφηση της Πέρσας Ζαχαριά και επιμέλεια εικόνας του Παναγιώτη Ανδριανού. Ένα βιβλίο για όλα τα παιδιά που περιμένουν να έρθει η ώρα να αρχίσει η περιπέτεια της ζωής στον μεγάλο κόσμο μέσα από την ιστορία ενός τρυφερού, μικρού φτερού που γεμάτο απορίες ή ακόμα και φοβίες εξερευνά το άγνωστο. 

metaixmio peiratisΚαθώς ονειρεύονται το ταξίδι προς το άγνωστο, τα μικρά παιδιά θέλουν να είναι κάτι άλλο, κάτι άπιαστο, κάτι μεγάλο. 'Οπως και ο Παπαγάλος πειρατής (εκδ. Μεταίχμιο) στην ιστορία της Ιουλίας Κωστοπούλου σε εικονογράφηση Πετρούλας Κρίγκου. Μόνο που προσπαθώντας να γίνει κάποιος άλλος, ο καλόκαρδος, ρομαντικός και τρυφερός παπαγάλος θα καταλάβει πως ίσως είναι καλύτερα να είναι απλώς ο εαυτός του. 

livanis puybaretΗ συζήτηση, βέβαια, με τα μικρά παιδιά για το τι θα γίνουν όταν μεγαλώσουν είναι ανεξάντλητη, απολαυστική για τους μεγάλους και διασκεδαστική για τα παιδιά, ενώ μπορεί να μετατραπεί και σε ανακουφιστική διαδικασία. Πώς; Διαβάζοντας Το φανταστικό βιβλίο των επαγγελμάτων (εκδ. Λιβάνη), όπως το έγραψε και το ζωγράφισε ο ευφάνταστος δημιουργός Ερίκ Πουιμπαρέ, οι επιλογές μοιάζουν αμέτρητες ενώ η ελπιδοφόρα αίσθηση πως όλα μπορούν να συμβούν και πάντα προς την καλύτερη κατεύθυνση ξεπηδά από κάθε του σελίδα. Χρώματα, σχέδια, φιγούρες από τον μαγικό κόσμο της φαντασίας δίνουν το σύνθημα για να αρχίσει το παιχνίδι της αναζήτησης.

 

patakis farfanelaΑλλά εκτός από τα παιδιά που σαν φτεράκια ταξιδεύουν με το φύσημα του ανέμου που άλλοτε τα παρασέρνει μέσα σε θύελλες κι άλλοτε τα ταξιδεύει με τη δροσιά του σε ανάλαφρες περιπλανήσεις, εκτός από τα παιδιά που θέλουν να γίνουν πειρατές ή μπαλαρίνες, υπάρχουν και τα παιδιά που απλώς τα έχουν όλα. Όπως η μικρή Φαρφανέλα (εκδ. Πατάκη). Στην ιστορία που έγραψαν η Ελένη Βλάχου και ο Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας και εικονογράφησε η Σοφία Γαλή, η μικρή, ανυποψίστη Φαρφανέλα μαθαίνει πως στη ζωή δεν είναι όλα ροζ και ζαχαρένια και πως η ώρα της συγγνώμης και η ώρα του ευχαριστώ είναι στιγμές που μπορεί να δώσουν μεγάλη χαρά. 

Με τους αποχpapadopoulos grammaαιρετισμούς και τα νέα ξεκινήματα συμφιλιώνονται τα παιδιά διαβάζοντας μικρές ιστορίες που υπενθυμίζουν ότι για κάθε τι υπάρχει ένα τέλος, στο Ένα τελευταίο γράμμα (εκδ. Παπαδόπουλος) Η ιστορία του Αντώνη Παπαθεοδούλου σε εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζή μιλά για τον κύριο Κώστα, τον μοναδικό ταχυδρόμο ενός ολόκληρου νησιού και την τελευταία του μέρα στη δουλειά. Μιλά για τον αποχαιρετισμό καθώς ένας κύκλος της ζωής ολοκληρώνεται, μιλά για τη σημασία να εκφράζονται τα συναισθήματα στην ώρα τους, μιλά την αξία του ευχαριστώ ακόμη και για τα αυτονόητα. 

Για παιδιά από 6 έως 9 ετών

livanis provlimaΌσο μεγαλώνουν τα παιδιά μεγαλώνουν οι αγωνίες, οι ανησυχίες και τελικά τα προβλήματά τους. Στο ερώτημα Τι μπορείς να κάνεις με ένα πρόβλημα; (εκδ. Λιβάνη) οι απαντήσεις είναι αναπάντεχα δημιουργικές. Ο Kobi Yamada υπογράφει το κείμενο και η Mae Besom την εικονογράφηση σε αυτό το εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά των πρώτων τάξεων του δημοτικού που αποτελεί συνέχεια του ευφυέστατου Τι μπορείς να κάνεις με μια ιδέα; Ένα παιδί αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα που όσο το αγνοεί αυτό διογκώνεται. Ένα βιβλίο που βάζει τα προβλήματα στις πραγματικές τους διαστάσεις, ενδυναμώνοντας τα παιδιά να μάθουν να μη φοβούνται να τα αντιμετωπίσουν. 

patakis argyroΓια αληθινά προβλήματα που όμως ακόμη κι αυτά ξεπερνιούνται μιλά το γεμάτο κέφι, ρυθμό και μηνύματα ελπίδας βιβλίο της Τζιν Γουίλις Η Αργυρώ γελάει (εκδ. Πατάκη) σε εικονογράφηση Τόνυ Ρος και μετάφραση Φίλιππου Μανδηλαρά. Η ιστορία της Αργυρώς, γνωστή στα παιδιά των πρώτων τάξεων του δημοτικού σχολείου και από τα αποσπάσματα του βιβλίου στο βιβλίο της γλώσσας, σε επανέκδοση 16 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία, περιγράφει ένα κεφάτο κορίτσι που δεν γνωρίζει όρια στη χαρά και το παιχνίδι και που απολαμβάνει την καθημερινότητά της χωρίς να στερείται τίποτα από το γεγονός ότι, όπως ανακαλύπτουν στο τέλος του βιβλίου τα παιδιά, χρησιμοποιεί αμαξίδιο. Μια όμορφη ιστορία, χωρίς μελοδραματισμούς για ένα κορίτσι που ζει χωρίς η αναπηρία να γίνεται εμπόδιο και να δημιουργεί αποκλεισμούς. 

metaixmio horisΑποκλεισμούς μπορεί να βιώνουν κάποια παιδιά τόσο πολύ διαφορετικά που μπορεί ακόμη να χρειαστεί να κυκλοφορούν Χωρίς παπούτσια (εκδ. Μεταίχμιο). Η Κατερίνα Ανωγιαννάκη, με το βιβλίο της σε εικονογράφηση της Πετρούλας Κρίγκου, ξεμπερδεύει με τα στερεότυπα σε μια ιστορία που οι μικροί αναγνώστες θα διαβάσουν ανακαλύπτοντας πως «κανονικός» κόσμος και «κανονικοί» ή «μη κανονικοί» άνθρωποι δεν υπάρχουν και πως η ομολογουμένως πολυφορεμένη ιδέα της διαφορετικότητας μοιάζει η καταλληλότερη για να περιγράψει το πλαίσιο αποδοχής, ανοχής και σεβασμού εντός του οποίου μπορούν, και πρέπει, δυνάμει, όλοι να αναζητήσουν την ευτυχία.

livanis malalaΤην ευτυχία μέσω της μόρφωσης αναζητούσε, χωρίς ίσως να το πολυσυνειδοτοποιεί αρχικά, το μικρό κορίτσι από το Πακιστάν που το 2012 δέχθηκε επίθεση μισαλλόδοξων φανατικών καθώς επέστρεφε από το σχολείο της. Η Μαλάλα έγινε πηγή έμπνευσης και σύμβολο του αγώνα για τα δικαιώματα των κοριτσιών σε όλον τον κόσμο ενώ βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης. Δικαίωμα στη μάθηση (εκδ. Λιβάνη) τιτλοφόρησε η Ρεμπέκα Λάνγκστον-Τζορτζ το εικονογραφημένο βιβλίο (Τζάνα Μποκ) με το οποίο αφηγείται στα μικρότερα παιδιά την εντυπωσιακή ιστορία της Μαλάλα Γιουσαφζάι. 

 

kedros ataxies'Οπως μαθαίνει στα παιδιά η ιστορία της Μαλάλα, δικαίωμα όλων των παιδιών είναι να δίνουν αγώνες για τη μάθηση μέσα στις σχολικές τάξεις και όχι σε πεδία μαχών. Στις τάξεις, εκεί όπου κατεξοχήν χτίζονται φιλίες, κόντρες, μύθοι και βέβαια στήνονται ατέλειωτες πλάκες. Ακόμη κι αν χρειαστεί να βρεθούν Αγόρια εναντίον κοριτσιών (εκδ. Κέδρος) όπως συμβαίνει στην διασκεδαστική έκτη ιστορία της επιτυχυμένης σειράς Αταξίες στην τάξη με την υπογραφή του Γιώργου Κ. Παναγιωτάκη, σε εικονογράφηση σταθερά του Χρήστου Δήμου. 

metaixmio amazonaΈξω από την τάξη τα παιδιά τα περιμένει ο μαγικός κόσμος του διαλείμματος και λίγο πιο έξω το ξεκίνημα της κοινωνικής ζωής με κορυφαία εκδήλωση τα πάρτυ. Το θέμα της εικόνας που κάθε παιδί «χτίζει» για τον εαυτό του, οι επιλογές που κάνει σχετικά με την εμφάνισή του το χαρακτηρίζουν, και καθορίζουν, σε κάποιο βαθμό, τις σχέσεις που θα αναπτύξει με τους συνομιλίκους του. Καμιά φορά τα πράγματα μπερδεύονται και τότε για να ξεκαθαρίσουν μπορεί ακόμη και να Ζητείται άλογο για αμαζόνα (εκδ. Μεταίχμιο). Η Λίνα Μουσιώνη αφηγείται, με τη συνδρομή της ξεχωριστής εικονογράφησης της Ναταλίας Καπατσούλια, την ιστορία του ξεκινήματος της φιλίας μεταξύ της Δανάης και του Άρη, δυο παιδιών του δημοτικού που παγιδεύονται στη δημιουργική ορμή των μαμάδων τους, απογοητεύονται αλλά τελικά βγαίνουν κερδισμένοι. 

papadopoulos eiffelΜόνο κερδισμένοι βγαίνουν και όσοι ξέρουν να περιμένουν. Όπως Η κυρία Άιφελ (εκδ. Παπαδόπουλος) της Αλίς Μπριέρ-Ακέ σε μετάφραση της Αργυρώς Πιπίνη. O Άιφελ είναι ένας μηχανικός ευτυχισμένος, νέος, γοητευτικός κι ερωτευμένος. Που για την Κάτια, την όμορφή του αγαπημένη, το αδύνατον ξέρει να περιμένει. Γιατί ακόμα κι όσοι δεν έχουν ζήσει εκεί ξέρουν πως υπάρχουν και γκρίζες μέρες στο Παρίσι. Αυτές οι γκρίζες μέρες έχουν εικονογραφηθεί από την βραβευμένη Γαλλίδα εικονογράφο Csil με έναν ξεχωριστό, μινιμαλιστικό τρόπο, όπου το χρώμα σχεδόν απουσιάζει και που κάνει την εμφάνισή του σαν σχόλιο για να υπογραμμίσει την τρυφερότητα, την ομορφιά και τη δύναμη της αγάπης. 

metaixmio violetaΈνα τρυφερό παραμύθι για τη δύναμη της αγάπης είναι και η ιστορία όπου Η Βιολέτα και ο ιππότης (εκδ. Μεταίχμιο) νικούν τα εμπόδια και ζουν ευτυχισμένοι. Το παραμύθι που έγραψε η Αργυρώ Πιπίνη και ζωγράφισε η Έφη Λαδά μιλά για θαύματα που γιατρεύουν το σώμα και την ψυχή. Εντυπωσιακή είναι η εισαγωγή στο παραμύθι όπου στην νεογέννητη Βιολέτα δωρίζονται τρεις τύχες και τρεις ευκαιρίες, με την τρίτη να μοιάζει τύχη κουτσή. Η αντιξοότητα δεν θα εμποδίσει την ευτυχία και το παραμύθι θα έχει αίσιο τέλος. 

 

 Για παιδιά παιδιά 9 - 12 ετών 

kedros tserolas doukouzouriΜεγάλες, χορταστικές ιστορίες με δράση, μυστήριο, δύσκολους γρίφους, ανελέητους κακούς και ηρωικούς καλούς αγαπούν να διαβάζουν οι ώριμοι αναγνώστες που οδεύουν σιγά σιγά προς την εφηβεία. Στο πρώτο βιβλίο της σειράς με ήρωα τον επιστήμονα - ερευνητή Διονύση Δελή ο οποίος βρίσκεται Στα ίχνη του Ντουκουζούρι (εκδ. Κέδρος) τα παιδιά εξοικειώνονται με την ιδέα ότι ο κόσμος δεν έχει (ή δεν πρέπει να) έχει σύνορα για την αναζήτηση της αλήθειας και πως κανείς ποτέ δεν την βρήκε χωρίς να ψάξει. Η περιπέτεια που έγραψε ο Πάνος Τσερόλας και εικονογράφησε ο Απόστολος Ιωάννου θα τα διασκεδάσει, οι ανατροπές θα τα προβληματίσουν και το αβίαστο δίδαγμα θα τους δώσει τροφή για σκέψη αλλά και μια πρόταση για να βρουν, χωρίς μαξιμαλισμούς, το δικό τους μελωδικό τραγούδι. Πρόκειται για μια ιστορία δράσης, περιπέτειας και αναζήτησης του καλού από νέους ανθρώπους που κάνουν με εντιμότητα τη δουλειά τους και που έχει ως καμβά αφήγησης μια εμπόλεμη ζώνη. Θα προσφέρει στα παιδιά «κλειδιά» για να ανοίξουν αμπαρωμένες πόρτες πίσω από τις οποίες συνομιλήκοί τους βιώνουν δραματικές στιγμές.

papadopoulos tom gatesΗ ανάγνωση ως μέσον καθαρής κι ανόθευτης διασκέδασης βρίσκει έναν εξαιρετικό εκφραστή στον Τομ Γκέιτς, με λίγη τύχη (εκδ. Παπαδόπουλος). Η Λιζ Πίντσον συνεχίζει να γράφει με χιούμορ τις ιστορίες του 11χρονου Τομ, ο οποίος ζει σε ένα γνώριμο για παιδιά περιβάλλον, αντιμετωπίζει πάνω κάτω κοινά προβλήματα με τους συνομιλίκους του και τα αντιμετωπίζει με πανικό, ορμητικότητα, κέφι αλλά και μεγάλη σοβαρότητα.

patakis kesoglouΣαν παραμύθι μοιάζει η ιστορία του Βάσου που ονειρεύεται Τη μέρα που θα 'ρθουν τ'αγριοπερίστερα, (εκδ. Πατάκη). Ο Σταμάτης Κεσόγλου με το δεύτερο βιβλίο του για παιδιά, αφηγείται την ιστορία ενός αγοριού που ζει με την υπερπροστατευτική μαμά του. Καταλαβαίνει περισσότερα από όσα θέλει ή αντέχει η μαμά του να ξέρει ότι καταλαβαίνει. Οι δυο τους πορεύονται με προσεκτικά βήματα στην αναζήτηση εκείνης της μέρας που θα τους φέρει την ευτυχία. 

 

 

kedros 1453'Ενα παραμύθι είναι κι η εξιστόρηση της Άλωσης της Νέας Ρώμης. Η Κωνσταντινούπολη, 1453 (εκδ. Κέδρος) όπως την έγραψε η Μαρίζα Ντεκάστρο και εικονογράφησε ο Σταμάτης Μπονάτσος είναι ένα βιβλίο που δίνει απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα γύρω από τα συνταρακτικά γεγονότα που μετέβαλλαν την φυσιογνωμία της πόλης και επισφράγισαν την κατάρρευση της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Η συγγραφέας, αντλώντας από τα παλιά χρονικά της Άλωσης και παρακολουθώντας τη δράση των επώνυμων και ανώνυμων ηρώων, αναπλάθει τις τελευταίες δραματικές ημέρες της Κωνσταντινούπολης. Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο από τουλάχιστον τρεις απόψεις: θεματολογικά, υφολογικά αλλά και επειδή καλλιεργεί στα παιδιά την αντίληψη πως οι γνώσεις για την Ιστορία πρέπει να αντλούνται από τις πηγές έτσι όπως αυτές αποτυπώνονται στα βιβλία. 

patakis mahi thermopylonΜια άλλη κορυφαία ιστορική στιγμή αποτυπώνεται στο κόμικ Στη μάχη των Θερμοπυλών (εκδ. Πατάκη) των Κατερίνας Σέρβη (κείμενο) και Θανάση Πέτρου (εικονογράφηση). Όπως και η προηγούμενη δουλειά των δημιουργών Στη μάχη του Μαραθώνα, πρόκειται ίσως περισσότερο για ένα graphic novel. 

patakis gymnasio

Τα παιδιά αυτής της ηλικιακής ομάδα, θα βρουν πολύ πιο απαιτητικά τα μαθήματα της Ιστορίας όπως και όλα τα υπόλοιπα όταν πια μπουν στο Γυμνάσιο. Όποτε για πολλούς αυτό σημαίνει Γυμνάσιο: Απ'το κακό στο χειρότεροο (εκδ. Πατάκη). Το βιβλίο των Τζέιμς Πάτερσον και Κρις Τέμπετς, σε μετάφραση Χαράς Γιαννακοπούλου και εικονογράφηση της Λόρα Παρκ, είναι μια αστεία ιστορία με θέμα τις εμπειρίες ενός αγοριού στο μεταίχμιο μεταξύ παιδικής και εφηβικής ηλικίας. Αγωνίες, ανησυχίες, φανταστικοί (ή μήπως όχι;) εχθροί, πρώτοι έρωτες και πολλά μπλεξίματα.

 

metaixmio teleftaia paidia

Στην ηλικία που οι μεγάλες ανατριχίλες δίνουν νόημα στη διασκέδαση, υπάρχει κάτι το ιδιαίτερα γοητευτικό στη σκέψη πως ό,τι βλέπουμε γύρω μας μπορεί απλώς να μην υπάρχει και όλοι να έχουν μετατραπεί σε ζόμπι ή τέρατα ή και τα δύο. Τα τελευταία παιδιά της Γης (εκδ. Μεταίχμιο) του Μαξ Μπράιλερ είναι μια ιστορία με αφετηρία την «τερατοαποκάλυψη» που συνέβη στην πόλη του νεαρού ήρωα Τζακ Σάλιβαν. Το δεκατριάχρονο αγόρι βλέπει την συνηθισμένη του ζωή να αλλάζει κι αναπόφευκτα επιδίδεται σε έναν αγώνα επιβίωσης. 

 

 

 

Για παιδιά από 12 ετών και πάνω 

patakis thomasΤο πρώτο μυθιστόρημα για παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας του Βαγγέλη Ηλιόπουλου έχει για ήρωα έναν μαθητή του Λυκείου που ονομάζεται Θωμάς Q.Bit (εκδ. Πατάκη). Ο Θωμάς, μαθητής στο λύκειο, έχει κερδίσει το παρατσούκλι του επειδή παίζει όλη μέρα στον υπολογιστή του και κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με «ταχύτητες κβάντων». Είναι ένας ικανός χάκερ που όμως, όπως συχνά συμβαίνει, βουτάει σε βαθιά νερά όταν χακάρει μια μεγάλη εταιρεία ηλεκτρονικών παιχνιδιών χωρίς να είναι σε θέση να γνωρίζει τι τον περιμένει. Θα ζήσει το όνειρο χιλιάδων ανθρώπων: ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο που θα τον μεταφέρει στο 1944 όπου θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει τους Ναζί. Ο Θωμάς θα γυρίσει στο σήμερα αλλά τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. 

psychogios spourgitiΤίποτα δεν είναι το ίδιο στη ζωή των παιδιών που ωθούνται στην προσφυγιά. Το κοκκάλινο σπουργίτι, της Zana Fraillon (εκδ. Ψυχογιός) είναι η ιστορία του Σούμπι, ενός εννιάχρονου παιδιού που έχει γεννηθεί σε προσφυγικό καταυλισμό. Πατέρα δεν έχει γνωρίσει και ζει με τη μητέρα κια την αδελφή του σε συνθήκες εξαθλίωσης. Κάποια στιγμή θα διασταυρωθεί με ένα κορίτσι από τον κόσμο εκτός του προσφυγικού καταυλισμού. 

 

 

patakis anna franck

Βρισκόµαστε στο 1918 και η Ευρώπη βγαίνει µε δυσκολία από τον εφιάλτη του Α΄ Παγκοσµίου πολέµου: µια σύγκρουση που σφραγίστηκε από τις µάχες των χαρακωµάτων, όπου πάνω από εννέα εκατομμύρια στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους και είκοσι εκατοµµύρια περίπου τραυματίστηκαν. Ο Γερµανοεβραίος Όττο Φρανκ είναι ανάµεσα στους λίγους τυχερούς που επιστρέφουν σώοι και αβλαβείς στην πατρίδα τους. Μια Γερµανία βαριά τραυµατισµένη από τη φρίκη που έχει µόλις βιώσει, αφόρητα πιεσµένη από το βάρος των πολεµικών αποζηµιώσεων που πρέπει να πληρώσει. H ζωή όµως είναι φτιαγµένη για να συνεχίζεται κι ενώ η παγκόσµια πολιτική τάξη µπαίνει σε νέες βάσεις, όπως ορίστηκαν από τον πόλεµο, εκατοµµύρια άνθρωποι αρχίζουν πάλι να ζουν, προσπαθώντας, µέρα µε τη µέρα, να σβήσουν τις αναµνήσεις της βίας: το ίδιο κάνει και ο υπολοχαγός Φρανκ και η σύζυγός του Έντιθ, οι οποίοι το 1925 είναι ένα νεαρό ερωτευµένο ζευγάρι, που βλέπει την ευτυχία του να κορυφώνεται µε τη γέννηση δύο υπέροχων κοριτσιών. Μέσα στην ασφάλεια της οικογένειας Φρανκ, η γλυκιά, ήσυχη Μαργκό και η µικρότερη και πιο ζωηρή Άννα περνούν γαλήνια παιδικά χρόνια, παρόλο που τα τερτίπια της παγκόσµιας ιστορίας και οι συνέπειες της εθνικής πολιτικής δυσχεραίνουν κάθε µέρα όλο και περισσότερο τη ζωή όλων. Η Άννα είναι µια ανέµελη παιδούλα τριών χρόνων όταν το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόµµα κερδίζει για τα καλά έδαφος στο γερµανικό κοινοβούλιο και µόλις τεσσάρων χρόνων όταν ο Αδόλφος Χίτλερ χρίζεται καγκελάριος. Ακόµη δεν µπορεί να διαβλέψει τον νέο εφιάλτη που θα ζήσει η ίδια και εκατοµµύρια άλλοι Εβραίοι: τον εφιάλτη µιας χαµένης ζωής, της αξιοπρέπειας που κοµµατιάζεται και ποδοπατείται, τον ατέλειωτο τρόµο εξαιτίας της ανθρώπινης αγριότητας, που η Άννα, έφηβη ήδη κι αναγκασµένη να κρύβεται από τους ναζιστές σε ένα µυστικό καταφύγιο, περιγράφει, µέρα µε τη µέρα, στο περίφηµο ηµερολόγιο που θα την κάνει αργότερα διάσηµη, όσο και ο Shoah, ένα εξαιρετικά δυνατό πρόσωπο-σύµβολο.

Το βιβλίο των Σιντ Γιάκομπσον και Ερνί Κολόν Άννα Φρανκ (εκδ. Πατάκη) ολοκληρώνεται µε τη µαρτυρία του µοναδικού επιζώντα, του πατέρα της Άννας, αναφορικά µε την ανακάλυψη και δηµοσίευση του ηµερολογίου.

Μία μεγάλη πολυμεσική έκθεση εικόνας και ήχου που παρουσιάζει τα έργα του Βίνσεντ βαν Γκογκ σε διαδραστική διαδικασία με το κοινό, έρχεται στο Μέγαρο Μουσικής, από 7 Νοεμβρίου 2017 έως τις 5 Μαρτίου 2018.


Κίνα: Ο μυθικός θησαυρός του Σιανζόγκ ανακαλύφθηκε σε κοίτη του ποταμού© Παρέχεται από: ΣΚΑΪ.gr Κίνα: Ο μυθικός θησαυρός του Σιανζόγκ ανακαλύφθηκε σε κοίτη του ποταμού

Ο μυθικός θησαυρός του Ζανγκ Σιανζόνγκ «όντως βρέθηκε», όπως αποκάλυψε στις 20 Μαρτίου το κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων Xinhua. Στην επαρχία Σιτσουάν της κεντρικής Κίνας, στην κοίτη του ποταμού Μιν, οι αρχαιολόγοι συνέλεξαν περισσότερα από 10.000 αντικείμενα, ηλικίας 350 ετών.

Η απογραφή περιλαμβάνει μεγάλες ποσότητες χρυσών, ορειχάλκινων και ασημένιων νομισμάτων και αντικειμένων, κοσμημάτων, σιδερένιων όπλων όπως σπαθιά, μαχαίρια και λόγχες, δήλωσε ο διευθυντής του Ινστιτούτου Αρχαιολογικής Έρευνας της Σιτσουάν, Γκαό Νταλούν.

«Τα ευρήματα είναι ιδιαίτερα πολύτιμα για την επιστήμη, την ιστορία, την τέχνη αλλά και την έρευνα για την πολιτική, οικονομική, στρατιωτική και κοινωνική ζωή της δυναστείας Μινγκ», προσθέτει ο Λι Μποσιάν, αρχαιολόγος του Πανεπιστημίου του Πεκίνου.

Κοσμήματα και ράβδοι χρυσού βρέθηκαν μέσα στον ποταμό Μιν

Η ανακάλυψη γίνεται ακόμη πιο εξαιρετική καθώς το ερώτημα για το αν υπάρχει όντως ο θησαυρός αυτός απασχολούσε επί μακρόν τους ιστορικούς.

Ο Ζανγκ Σιανζόνγκ ή Κίτρινος Τίγρης, όπως ήταν το υποκοριστικό του, ήταν ο αρχηγός μιας από τις εξεγέρσεις χωρικών που ξέσπασαν στην Κίνα μετά τη δεκαετία του 1620 και επέσπευσαν το τέλος της δυναστείας Μινγκ. Η δύναμή του μεγάλωνε όσο η αυτοκρατορία γινόταν όλο και πιο εύθραυστη, μέχρι που ο Ζανγκ Σιανζόνγκ ηγήθηκε μικρού στρατού για να κυβερνήσει την επαρχία Σιτσουάν.

 

Ωστόσο, νιώθοντας ο ίδιος να χάνει τη δύναμή του, αποφάσισε να εγκαταλείψει την περιοχή και να διαφύγει μαζί με τα λάφυρα από τις λεηλασίες του προς τη γειτονική επαρχία Σαανσί. Οι Μαντζούριοι που εισέβαλαν τότε στην αυτοκρατορία, τον εμπόδισαν, και ο άνδρας δολοφονείται από έναν από τους υπολοχαγούς του το 1647.

Σύμφωνα με τον θρύλο, ο αρχηγός των ανταρτών είχε προσπαθήσει ένα χρόνο πριν από τον θάνατό του να κρύψει όλα τα πλούτη του στη νότια Κίνα, φορτώνοντάς τα σε χίλια πλοία που θα διέσχιζαν στον ποταμό Μιν. Έπειτα από ενέδρα, όλος ο θησαυρός φέρεται να χάθηκε στα νερά.

Οι αρχαιολογικές έρευνες που οδήγησαν στην ανακάλυψη βασίστηκαν σε αυτό τον θρύλο. To 2005 εργάτες βρήκαν επτά ράβδους χρυσού στην όχθη του ποταμού. Πέντε χρόνια μετά, η περιοχή κηρύσσεται προστατευόμενος χώρος. Στη συνέχεια εμπεριστατωμένη μελέτη αναφέρει ότι τα περίφημα πλοία που βυθίστηκαν υπάρχουν πράγματι. Ωστόσο, οι έρευνες δεν άρχισαν αμέσως.

Θησαυροθήρες έσπευσαν να βουτήξουν στον ποταμό για να βρουν τον θησαυρό. Το 2015, 31 άτομα συνελήφθησαν και οι αρχές κατάσχεσαν χιλιάδες χρυσά νομίσματα και αντικείμενα. Τον περασμένο Ιανουάριο, η επαρχία Σιτσουάν αποφάσισε επιτέλους να αρχίσει τις έρευνες και για να μην κάνει τους αρχαιολόγους δύτες, περίμενε την περίοδο της ξηρασίας για να αποστραγγίσει τα νερά του ποταμού και στη συνέχεια να σκάψει σε βάθος πέντε μέτρων.

Θα χρειάζονταν σχεδόν τέσσερις αιώνες για να έρθει στο φως ο μυθικός πλούτος του Ζανγκ Σιανζόνγκ.

Αλλαγές στον τρόπο παροχής μιας σειράς υπηρεσιών του ΟΑΕΔ έρχονται από σήμερα, Δευτέρα 4/1/2016. Οι υπηρεσίες αυτές θα διεκπεραιώνονται μόνο μέσω διαδικτύου, με τη χρήση κωδικών πρόσβασης στις Ηλεκτρονικές Υπηρεσίες ΟΑΕΔ, ή μέσω ΚΕΠ.

 

Ξεκίνησε την λειτουργία του η νέα διαδικτυακή πύλη (Portal) της Ελληνικής Αστυνομίας, στην οποία πλέον μπορούν να απευθύνονται οι πολίτες, επιχειρήσεις και φορείς, μέσω ίντερνετ, για να υποβάλουν αιτήματα διοικητικού και δικαστικού χαρακτήρα, καθώς και καταγγελίες για περιπτώσεις ηλεκτρονικού εγκλήματος. Η είσοδος των χρηστών στην πλατφόρμα πραγματοποιείται μέσω της ηλεκτρονικής διεύθυνσης https://portal.astynomia.gr, ενώ σύμφωνα με τα όσα δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, αρμόδιος αξιωματικός του Αρχηγείου της ΕΛΑΣ, οι ενδιαφερόμενοι δεν χρειάζεται πλέον να πηγαίνουν στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής τους, καθώς μπορούν να υποβάλουν τα αιτήματα ή τις καταγγελίες τους ηλεκτρονικά.
Όλα τα αιτήματα καταλήγουν μέσω του συγκεκριμένου portal στην Διεύθυνση Πληροφορικής του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία το δημιούργησε και το στηρίζει και οι πολίτες θα λαμβάνουν απάντηση, αν π.χ. εγκρίνεται ή όχι το αίτημά τους και αν ναι, σε ποιά υπηρεσία πρέπει να μεταβούν για τη συνέχεια και ποια δικαιολογητικά πρέπει να προσκομίσουν. Σύμφωνα με τον ίδιο αξιωματικό της Ελληνικής Αστυνομίας, στόχος είναι κάποια στιγμή να μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να «σκανάρουν» και να στέλνουν ηλεκτρονικά τα έγγραφα που χρειάζονται για την υπόθεσή τους. Αυτό, όμως, θα γίνει σταδιακά, καθώς η λειτουργία της διαδικτυακής πύλης είναι σε αρχικό στάδιο και πρέπει, εκτός των άλλων, να εκπαιδευτεί το προσωπικό και να ενημερωθούν οι διάφορες υπηρεσίες.
Συνολικά είναι 31 οι υπηρεσίες προς τους πολίτες και φορείς του Δημοσίου και αυτές πρόκειται για ψηφιακές υπηρεσίες διοικητικού και δικαστικού χαρακτήρα και καταγγελίες σχετικά με το ηλεκτρονικό έγκλημα. Από τις 31 υπηρεσίες, οι 25 είναι για πολίτες και έξι για φορείς.
Για τις υπηρεσίες διοικητικού και δικαστικού χαρακτήρα απαιτείται ταυτοποίηση, η οποία γίνεται με το ΑΦΜ μέσω του συστήματος «TaxisNet» της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων.
Για τις άλλες διαδικασίες, όπως είναι οι καταγγελίες για το ηλεκτρονικό έγκλημα, απαιτείται η εισαγωγή κωδικού επιβεβαίωσης, που παρέχεται στον χρήστη από το σύστημα, κατά την ώρα της επικοινωνίας.
Αναλυτικότερα, και σύμφωνα με ανακοίνωση από το Αρχηγείο της ΕΛΑΣ,  «Ηλεκτρονικό Αστυνομικό Τμήμα», οι χρήστες θα έχουν τη δυνατότητα αξιοποίησης των παρακάτω υπηρεσιών:
Αιτήσεις ηλεκτρονικής ταυτοποίησης (e – tap) για:
1) Έκδοση άδειας εισόδου αλλοδαπών στην χώρα.
2) Διαγραφή από τα αρχεία ασφαλείας, λόγω αμετάκλητης δικαστικής απόφασης αθώωσης.
3) Εθελοντική προ-εγγραφή ηλεκτρονικής αναγνώρισης του πολίτη για συναλλαγές του με το δημόσιο.
4) Γνωστοποίηση καταχώρησης στο Σύστημα Πληροφοριών Schengen.
5) Βεβαίωση δακτυλοσκόπησης.
Αιτήσεις για θέματα Διοικητικού και Δικαστικού Χαρακτήρα:
6) Ασκήσεως επαγγέλματος αργυραμοιβού.
7) Ακήσεως επαγγέλματος κλειθροποιού.
8) Χορήγησης άδειας εργασίας προσωπικού ιδιωτικών εταιρειών σεκιούριτι.
9) Χορήγησης άδειας κατοχής κυνηγετικών όπλων.
10) Χορήγησης άδειας οπλοφορίας για προστασία.
11) Έκδοσης άδειας κυκλοφορίας μοτοποδηλάτου.
12) Χορήγησης αντιγράφου ηλεκτρονικού φακέλου αποστράτων.
13) Χορήγησης αντιγράφων εγγραφών Βιβλίου Αδικημάτων & Συμβάντων (ΒΑΣ).
Σε ότι αφορά στις αιτήσεις από φορείς για θέματα διοικητικού και δικαστικού χαρακτήρα, μέσω του νέου portal θα μπορούν να υποβάλλονται αιτήματα για ποινική κατάσταση πολιτών, για δουλειά στον δημόσιο ή τον ιδιωτικό φορέα, οπλοφορία ή άδεια εμπορίας εκρηκτικών, καθώς και για χορήγηση αντιγράφου ηλεκτρονικού φακέλου αποστράτων και άλλων πολιτών.
Τέλος, οι καταγγελίες – αιτήσεις που αφορούν στο ηλεκτρονικό έγκλημα (e – crime), είναι όλες οι περιπτώσεις με τις οποίες ασχολείται η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, όπως απάτες παντός είδους μέσω διαδικτύου, πορνογραφία ανηλίκων, εκδήλωση πρόθεσης αυτοκτονίας χρήστη του ίντερνετ, ηλεκτρονικό εμπόριο ναρκωτικών, δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων και έκδοση αντιγράφου Βιβλίου Αδικημάτων & Συμβάντων (ΒΑΣ).

Άλλες Ειδήσεις