Τρίτη, Ιανουάριος 23, 2018
logo
Όπου τρυπώνει, ξετρυπώνει...

 



 

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013 16:15

Πυρουνάκης: Ο Αγωνιστής παπάς

Γράφτηκε από 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Αφιέρωμα 25 χρόνια μετά τον θάνατό του

16 Μαΐου 1988- 16 Μαΐου 2013

 

Ο πατήρ Πυρουνάκης σε όλες τις φάσεις της ζωής του εξακολουθεί ασυμβίβαστος τον αγώνα του « Ξύπνα παπά – Ξύπνα Λαέ». Αγκαλιάζει και αγκαλιάζεται όλο και από ευρύτερα κοινωνικά σύνολα ( φοιτητές- καλλιτέχνες κλπ). Εκδίδει περιοδικά, μετέχει κινήσεων, προβαίνει σε διαβήματα αγωνίας προς τις πολιτικές- εκκλησιαστικές δυνάμεις για τα προβλήματα του τόπου και κυρίως των νέων.

1987: Το επιστέγασμα του διωγμού του : ο μικρός «αφορισμός» του από όλη την Ιεραρχία της Εκκλησίας, χωρίς εξαίρεση, για την προσπάθειά του να επιτύχει συναίνεση Πολιτείας- Εκκλησίας για την Εκκλησιαστική περιουσία και το δημοκρατικό τρόπο διοίκησης των Ενοριών.

 

ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ:

 

Την ενορία της Ελευσίνας, επειδή είναι νευραλγικό κέντρο, επιλέγει για πείραμα, προβολή για μίμηση και απόδειξη της πίστης του.

 

1949- 1964:

 

Η ενορία οργανώνεται σε όλους τους τομείς. Μια νέα αντίληψη διατρέχει την πόλη.

Κοινωνικά χάσματα γεφυρώνονται και η αίσθηση της ενότητας της κοινωνίας διαποτίζει τις συνειδήσεις. Ξυπνούν οι δημιουργικές της δυνάμεις, πολλά προβλήματά της βρίσκουν λύση τους π.χ.

  1. Το πρόβλημα της πείνας. Φαινόμενο: ούτε ένας άνθρωπος δεν κοιμάται νηστικός στην Ελευσίνα
  2. Η Ελευσίνα φθάνει στο χαμηλότερο ποσοστό νεανικής εγκληματικότητας
  3. Στις σχέσεις εργοδοσίας- εργαζομένων καθιερώνεται ο διάλογος με θετικά αποτελέσματα. Είναι πάντα κοντά στους Συνδικαλιστικούς αγώνες.

Ο υπογράφων αυτό το αφιέρωμα και μερικά ακόμη στελέχη των ομίλων Νέων του παπά-Γιώργη με την δική του πρόταση βρεθήκαμε στο Eργατικό Κέντρο Ελευσίνας, μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974, σε μια δύσκολη εποχή για την τότε διωκόταν ο συνδικαλιστής και ο συνδικαλισμός.

Η ηγεσία όμως της Πολιτείας και της Εκκλησίας έγκαιρα αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο από την εκδημοκρατικοποίηση της ενορίας – κοινωνίας της Ελευσίνας και το ξύπνημα του λαού, π[ου μπορεί να έχει αλυσωτές αντιδράσεις στη χώρα μας και αρχίζει τη δίωξη μέχρι το τέλος της ζωής του.

 

α) φάση 1964- 1967 :

 

Τον απομακρύνει από την ενορία του και τον περιορίζει στον Άγιο Στέφανο Αττικής. « Τον θέλει μόνο στο Ναό με πετραχήλι κι όχι κοντά στο λαό, στο σπίτι, στο πεζοδρόμιο, στο εργοστάσιο».

β) φάση 1967- 1974:

 

Η Χούντα εντείνει τον διωγμό του. Τον παύει από καθηγητή. Απειλεί ακόμα και τη σωματική του ύπαρξη, με κορύφωμα τη σύλληψή του.

γ) φάση:

 

Μεταπολίτευση 1974- 1988: επανέρχεται στην Ελευσίνα, αλλά σύντομα ο Μητροπολίτης Μεγαρίδος τον αναγκάζει να περιορίσει την δραστηριότητά του στο συνοικισμό Ελευσίνας.

Όμως ο ασυμβίβαστος στις αρχές του « παπάς του Θεού και του Λαού» συνεχίζει το κοινωνικό του έργο σε όλους τους τομείς, με κορυφαίο το Κέντρο Αγάπης ( Φιλική Φωλιά), φιλοξενώντας αλλοδαπά και φτωχά παιδιά της περιοχής. Ένα πρωτοποριακό έργο που συνεχίζει στα χνάρια του πατέρα του, ο Χαράλαμπος Πυρουνάκης.

1980:

 

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τον παραπέμπει σε δίκη με σωρεία κατηγοριών, αλλά η έντονη κοινωνική αντίδραση έχει σαν αποτέλεσμα την απαλλαγή του.

Η φράση όμως του Ευαγγελίου τον συνέχει: « ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται». Και αγωνίστηκε στην κυριολεξία μέχρι το τέλος!

ΠΕΡΙΟΔΟΙ- ΣΤΑΘΜΟΙ

 

Ο πάτερ Πυρουνάκης γεννήθηκε το 1910 στη Μήλο, από Σφακιανούς γονείς. Στα 1932 εργάζεται ως Θεολόγος καθηγητής στον Πειραιά, όπου πέρασε και τα παιδικά του χρόνια.

Περίοδοι- σταθμοί της δραστηριότητάς του είναι:

 

Α. Περίοδος: 1932 – 1939

 

Ιδρύει τη Φιλική Εταιρεία Νέων με το στόχο τη φιλική συμπαράσταση στους νέους και κυρίως τους εργαζόμενους, για να βοηθηθούν στις δυσκολίες που συναντούσαν στη ζωή τους, στη δουλεία τους, στην ορθή διαπαιδαγώγησή τους.

Έργα της:

  • Έξι Δημοτικά Νυχτερινά μικτά Σχολεία στις φτωχές συνοικίες του Πειραιά.
  • Το πρώτο Νυχτερινό Γυμνάσιο της Ελλάδας
  • Δύο Επαγγελματικές σχολές κοριτσιών.
  • Οι πρώτες κατασκηνώσεις εργαζόμενων παιδιών.
  • Λαϊκό Πανεπιστήμιο και άλλες εκδηλώσεις για το πνευματικό ανέβασμα των Νέων του Πειραιά.
  • Η καθιέρωση της εορτής του Εργάτη – Χριστού.

Η Ακαδημία Αθηνών βραβεύει το έργο του, αλλά η δικτατορία του Ι. Μεταξά , διαλύει την οργάνωσή του.

Β.Περίοδος 1941- 1945

 

Επανιδρύει τη Φιλική Εταιρία και για να αντιμετωπίσει τις φοβερές ανάγκες της Κατοχής, καταπιάνεται, με όσες δυνάμεις είχε και όσες περιμάζεψε, με τα προβλήματα σωματικής και ηθικής επιβίωσης της παιδικής και εφηβικής ηλικίας.

Οργάνωσε:

  • Έξι Φιλικές εστίες, που δεν έδιναν μόνο φαγητό με ανθρώπινο τρόπο, αλλά τόνωναν το φρόνημα των νέων.
  • Έξι σπίτια στοργής για 500 εγκαταλελειμμένα παιδιά.
  • Δύο Αναρρωτήρια.
  • Τρεις θερινές κατασκηνώσεις για 5.500 παιδιά κλπ.

Με το τέλος της Κατοχής, ύστερα από συστηματική δίωξη του Υπουργείου Πρόνοιας αναγκάζεται να παραιτηθεί από την οργάνωση, που την οικειοποιείται το Κράτος και την αχρηστεύει.

Γ.Περίοδος : 1949- 1988

 

« Παπάς του Θεού και του Λαού»

 

Πίστη του ότι: ο Χριστιανισμός είναι μια διαρκής επανάσταση για τη ριζική ανάπλαση της Κοινωνίας και του ανθρώπου, μέσω της Εκκλησίας.

Η Ενορία ( ο λαός με οδηγό τον κλήρο, όχι ο ναός) που είναι το κύτταρο της Εκκλησίας πρέπει να οργανωθεί δημοκρατικά και να ζήσει όπως η πρώτη Χριστιανική Εκκλησία, που αποτελεί υπόδειγμα για τη λύση όλων των κοινωνικών προβλημάτων.

Πέτρος Λαζάρου

Τέως Πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας.

 

Διαβάστηκε 1104 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 18 Μαΐου 2013 10:54

Άλλες Ειδήσεις