Παρασκευή, Απρίλιος 20, 2018
logo
Όπου τρυπώνει, ξετρυπώνει...

 



 

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013 20:50

37 χρόνια μοναξιάς χωρίς τον αγωνιστή της Δημοκρατίας Aλέκο Παναγούλη…

Γράφτηκε από 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Πολύς ο καιρός και λίγος ταυτόχρονα απ' το ξημέρωμα της πρωτομαγιάς του 1976...

Πολύς , γιατί οι αριθμοί είναι αμείλικτοι : κοντά σαράντα χρόνια...

Λίγος , γιατί ο Αλέκος και όσα εκπροσωπεί – και συνειδητά χρησιμοποιώ ενεστώτα - είναι περισσότερο από ποτέ άλλοτε επίκαιρος και σύγχρονος.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης δεν ήταν απλώς ένα προϊόν της εποχής του.

Κατάφερε να γίνει αυτός ο ίδιος η εποχή του.

Δεν έμεινε όμως εκεί.

Άπλωσε ρίζες σαν το δέντρο και " αγκάλιασε " το παρελθόν , το παρόν και το μέλλον συναιρώντας τα με έναν τρόπο μοναδικό. 

Ο Αλέκος Παναγούλης είναι κάτι παραπάνω από πολιτική υποθήκη.

Είναι κάτι παραπάνω από ανατομία μιας εποχής…

Είναι κατάθεση Ψυχής.

Μιας αδούλωτης Ψυχής , μέσα σε μια εποχή Τυραννίας.

Είναι η βίωση της Ελευθερίας μέσα στο μοναδικό χώρο που μπορούσε να υπάρξει τότε : Μέσα στο κελί ενός μελλοθάνατου Τυραννοκτόνου.

Αλέκος Παναγούλης , αληθινός Αγωνιστής…

Αλέκος Παναγούλης , αληθινός Δημοκράτης…

Κι αληθινά Ελεύθερος Άνθρωπος.

Πολλές φορές κατά την εξάχρονη δραματική « Οδύσσειά » του , από φυλακή σε φυλακή και από απεργία πείνας σε απεργία πείνας , από το Μπογιάτη στο ΚΕΣΑ , πίστεψε πολλές φορές , ότι ήλθε το τέλος του.

Κι ενώ άλλες φορές το προκαλούσε και το προσκαλούσε , άλλες φορές προσπαθούσε να κρατηθεί στη ζωή.

Κι αυτά τα σκαμπανεβάσματα – από τη βεβαιότητα και την ηρεμία του θανάτου που ένιωθε να μην αργεί , στην Ελπίδα της Σωτηρίας και στην Πίστη ότι ο Θάνατός του δεν θα πήγαινε χαμένος – καταγράφονται βήμα - βήμα.

Άλλοτε με συγκλονιστικό πάθος κι άλλοτε με εξ ίσου συγκλονιστική πραότητα.

Κι απ’ αυτή την καταγραφή των βαθύτερων συναισθημάτων , όπως αναβλύζουν από τα άδυτα μιας βασανισμένης ψυχής , αρχίζουν να γίνονται λογοτεχνία , ποίηση αληθινή.

Ποίηση , δηλαδή κράμα λόγου και ρυθμού , ισορροπία αισθήματος και ειρμού , απελευθέρωση ψυχής και λύτρωση πάθους , μήνυμα και κραυγή μαζί με αισθητική αρμονία , που δεν δεσμεύει την έκφραση , την απελευθερώνει.

Δεν υποτάσσει το λόγο , τον πυρώνει.

Δεν τιθασεύει το αίσθημα , το φορτίζει , το ημερεύει και το εξανθρωπίζει.

« Θέλω να προσευχηθώ » , γράφει ,

« Με την ίδια δύναμη που θέλω να βλασφημήσω.

Θέλω να τιμωρήσω

Με την ίδια δύναμη που θέλω να συγχωρήσω

Θέλω να προσφέρω

Με την ίδια δύναμη που ήθελα στο ξεκίνημα

Θέλω να νικήσω

Αφού δεν μπορώ να νικηθώ ».

Κι αυτοί οι στίχοι συμπυκνώνουν το μήνυμα του φυλακισμένου που δεν μπορεί να νικηθεί , και γι’ αυτό θέλει να νικήσει.

Θεωρεί « δεδομένο » το ότι δεν θα νικηθεί. Και « ζητούμενο » να νικήσει.

Υπάρχουν βέβαια κι οι δύσκολες στιγμές του παραμιλητού στην απομόνωση που μόνος στο κελί του μονολογεί « …Κι είναι μονάχα το κορμί που αγάπησε τη φυλακή του. Πώς να μην έλθει ο θάνατος λοιπόν ;… ».

Η φυλακή παντού. Κι ο θάνατος λύτρωση. Γιατί ο θάνατος είναι – μέσα στην απόγνωση – η μόνη Ελευθερία.

Το πιο συγκλονιστικό , δεν είναι αυτό το ταξίδι μέσα στην Απόγνωση.

Αλλά ότι κάθε φορά ανασηκώνεται βρίσκοντας στα βάσανά του Νόημα και Ελπίδα.

Βρίσκει Νόημα.

« Αν για να ζήσεις Λευτεριά » , γράφει

« τροφή τις σάρκες μας ζητάς ,

και για να πίνεις

αίμα και δάκρυα δικά μας θέλεις ,

θα σου τα δώσουμε.

Πρέπει να ζήσεις… ».

Σήμερα , περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή το μυαλό μας τρέχει σε αυτόν τον νεώτερο ήρωα των Δημοκρατικών Αγώνων των Ελλήνων τον Αλέκο Παναγούλη.

Τον Ήρωα , τον Άνθρωπο και τον Πολιτικό που αν ζούσε η μοίρα της Ελλάδας μπορεί να ήταν διαφορετική.

Όμως ο Αλέκος έφυγε νωρίς και γι αυτό τον μακαρίζουμε.

Ο Αλέκος Παναγούλης είναι μακάριος γιατί πρόλαβε να δει την πτώση της χούντας αλλά δεν πρόλαβε να δει τα οράματά του για μια Δημοκρατική Ελλάδα να ολοκληρώνονται.

Ο Αλέκος Παναγούλης είναι μακάριος γιατί πρόλαβε να γευτεί , έστω και για λίγο τη δικαίωση , και την μετά θάνατο αποθέωση και λατρεία του Ελληνικού Λαού για τον οποίο αγωνίστηκε.

Πρόλαβε να δει την αγάπη για το Λαό να μην μετατρέπεται σε λαϊκισμό και την Δημοκρατία να υποτάσσεται σε προτάγματα κομματικών ( ;;; ) σκοπιμοτήτων.

Αλλά ο Αλέκος Παναγούλης είναι προ πάντων ιδιαίτερα μακάριος γιατί δεν πρόλαβε να δει τον ευτελισμό των μηνυμάτων Ελευθερίας που ο ίδιος τόσο πίστεψε.

Έφυγε από τη ζωή με ένα τραγικά ύποπτο φινάλε την Πρωτομαγιά του 1976 και σύσσωμος ο Ελληνικός Λαός τον έκλαψε.

Το παράδειγμά του , ο λόγος του από τη φυλακή , γραμμένος με το αίμα του , είναι ιδιαίτερα , αυτές τις τραγικές στιγμές της νέας υποδούλωσης της Ελλάδας κάτω από τα δεσμά μιας άλλη μορφής ιδιόρρυθμης οικονομικής « δικτατορίας » παρακαταθήκη γεμάτη Ελευθερία και Ελλάδα.

Κλείνω με τα τελευταία του λόγια – γραμμένα πάνω σε μια χαρτοπετσέτα στις 2.08 το πρωί του Σαββάτου 1 Μαΐου 1976 :«…Δηχθείτε την σαν μια έκφραση αγωνίας για το πολιτικό αύριο της πατρίδας μας. Αγωνίας που γεννιέται από…»

Αλήθεια , πόσο σοφότεροι θα ήμασταν , αν γνωρίζαμε τη συνέχεια της φράσης του ;;;

Μ. Κ. Σκούμπα

Διαβάστηκε 751 φορές

Άλλες Ειδήσεις